Бар ҳар ки ин дар ҳақиқат бигушоед , дар хлўтхонаҳ буд нобӯд худ нишинад ва худроу дӯстро дар оина икдгр мебинад , беш сафар накунад : лоҳҷраҳи баъди алФтҳ .

بر هر که این در حقیقت بگشاید، در خلوتخانه بود نابود خود نشیند و خود را و دوست را در آینۀ یکدگر می‌بیند، بیش سفر نکند: لاهجرة بعد الفتح.

Аз ин хлўтхонаҳ сафар натавон кард : Фоини тзҳбўн ? ӣнҷои ғурбат мумкин набӯд . Лосёҳаҳи фии умматӣ . ӣнҷои роҳ басар шавад , талаб намонад , қалақи бёромди тараққӣ тамом шавад , азоФт соқит уфтад , ишорат музмаҳил гардад , ҳукм : « ман » « волӣ » тарҳ уфтад , чаҳ вуҷӯдро ибтидо ва интиҳо нест то тараф тавонад буд ,у онҷои забони соҳиби хилвати ҳама ин гуяд :

از این خلوتخانه سفر نتوان کرد: فاین تذهبون؟ اینجا غربت ممکن نبود. لاسیاحة فی امتی. اینجا راه بسر شود، طلب نماند، قلق بیارامد ترقی تمام شود، اضافت ساقط افتد، اشارت مضمحل گردد،‌ حکم: «من» «والی» طرح افتد، چه وجود را ابتدا و انتها نیست تا طرف تواند بود، و آنجا زبان صاحب خلوت همه این گوید:

Балӣ ! баъд аз ин агар сафарӣ буд дар худ бўдўдри сифоти худ , Абуязиди ин оят бишунид : явм наҳашар аламтқин илои арраҳмону фидои наъра Эй зад ва гуфт : ман икўни ъндаҳи илои ин иҳшр ? онкас ки назд ӯ бошад бкҷо ҳашар шавад ? дайгарӣ бишунид гуфт : ман исми алҷбори илои арраҳмон ва ман исми алқҳори илои исми арраҳим .

بلی! بعد از این اگر سفری بود در خود بودودر صفات خود، ابویزید این آیت بشنید:‌یوم نحشر المتقین الی الرحمن و فداً نعره‌ای زد و گفت:‌من یکون عنده الی این یحشر؟ آنکس که نزد او باشد بکجا حشر شود؟ دیگری بشنید گفت: من اسم الجبار الی الرحمن و من اسم القهار الی اسم الرحیم.