Ошиқ бо буд нобӯд орамида буд ва дар хлўтхонаҳи шуҳуди осӯда , ҳануз рӯй маъшӯқи надида ки нағма - кун - ӯро аз хоби адами барангехт , аз самоъи он нағма ӯро ваҷдии зоҳири гашт , аз он ваҷд вуҷӯдӣ ёфт , завқи он нағма дар сараш афтод . Ишқи шурӣ дар ниҳоди мо ниҳод .

عاشق با بود نابود آرمیده بود و در خلوتخانه شهود آسوده، هنوز روی معشوق ندیده که نغمۀ- کن- اورا از خواب عدم برانگیخت، از سماع آن نغمه او را وجدی ظاهر گشت، از آن وجد وجودی یافت، ذوق آن نغمه در سرش افتاد. عشق شوری در نهاد ما نهاد.

Мисроъ : волозни тъшқ қабл алъайн аҳёнан .

مصراع: والاذن تعشق قبل العین احیاناً.

Ишқ муставле шуд , сукӯни зоҳири вботнро ба тарона : ани алмҳби лмни иҳўоаҳи зуввор , равон бирақсу ҳаракати даровард , то абадулабадин на он нағма мнқзӣ шавад ва на он рақси мунқариз , чаҳ матлӯб номутаноҳӣаст , ӣнҷои замзамаи ошиқи ҳама ин гуяд ки :

عشق مستولی شد، سکون ظاهر وباطن را به ترانهٔ: ان المحب لمن یهواه زوار، روان برقص و حرکت درآورد، تا ابدالابدین نه آن نغمه منقضی شود و نه آن رقص منقرض، چه مطلوب نامتناهی است، اینجا زمزمه عاشق همه این گوید که:

Пас ошиқи доим дар рақсу ҳаракат машғӯласт , агарчӣ басӯрат сокини намояд . Ватарӣ алҷболи тҳсбҳои ҷомидау ҳаии тмри мари алсҳоб , худ чигуна сокин тавонад буд ? ки ҳар зарра аз зарроти коинотро муҳаррик ӯст , чаҳ ҳар зарра калимааст ва ҳар калимаро исмӣ ва ҳар исмро забонӣ дигараст ва ҳар забониро қавлии дигар ва ҳар қавлиро азмҳби самъӣ , чун нек бишинавӣ қойилу сомъро яке ёбӣ ки : алсмоъи тайри итири ман алҳақ ило алҳақ ; ҷнидбои шблии қудси срҳмо итоб кард , гуфт : сиррӣ ки модрсрдобҳои пинҳон май гуфтеми ту бар сари минбар ошкоро кардӣ , шблӣ гуфт : анои ақалу анои асмъу ҳилли фии алдорин ғайриӣ ?

پس عاشق دایم در رقص و حرکت مشغول است، اگرچه بصورت ساکن نماید. و تری الجبال تحسبها جامدة و هی تمر مر السحاب، خود چگونه ساکن تواند بود؟ که هر ذره از ذرات کاینات را محرک اوست، چه هر ذره کلمه است و هر کلمه را اسمی و هر اسم را زبانی دیگر است و هر زبانی را قولی دیگر و هر قولی را ازمحب سمعی، چون نیک بشنوی قایل و سامع را یکی یابی که: السماع طیر یطیر من الحق الی الحق؛ جنیدبا شبلی قدس سرهما عتاب کرد، گفت: سری که مادرسردابها پنهان می‌گفتیم تو بر سر منبر آشکارا کردی، شبلی گفت: انا اقل و انا اسمع و هل فی الدارین غیری؟

Магар чунин мегуяд :

مگر چنین می‌گوید: