Ошиқ бояд бе ғарази бодӯст суҳбат дорад , хост аз миён бардораду кор бар мурод ӯ гузорад , тарк талаб гирад , чаҳ талаби ошиқро сад роҳ ӯст , зеро ки ҳар матлӯб ки пас аз талаб ёфта шавад , он бақадр ҳавсила толиб бошад , фии алҷмлаҳи тарки талабу мурод худ гирад , ва ҳарчӣ дар олам воқеъ шавад муроди худ ингорад то осӯда ва шодмон бимонад .

عاشق باید بی‌غرض بادوست صحبت دارد، خواست از میان بردارد و کار بر مراد او گذارد، ترک طلب گیرد، چه طلب عاشق را سد راه اوست، زیرا که هر مطلوب که پس از طلب یافته شود، آن بقدر حوصلۀ طالب باشد، فی الجمله ترک طلب و مراد خود گیرد، و هرچه در عالم واقع شود مراد خود انگارد تا آسوده و شادمان بماند.

Ва агар мавоқиъ номаразӣ бошад , дар дафъу тағйири он чандон ки тавонад ҷаҳд кунад , бошад ки воқеъи ғайри он буду маҳбӯби онро хоста бошад ва агар муҳиб мкошФ бошад , чунонкӣ дар ҳар сӯратӣ рӯй дӯст аён бинад , бояд ки дар ҳар сӯратии номаразӣ агарчӣ ваҷҳ ӯ бинад ризои надиҳад чаҳ ваҷҳ ӯ дар номаразӣ онаст ки розӣ нест . Влоирзии лъбодаҳи алкФр , муҳибӣ ки ҳақро баҳақ бинаду оламро ҳама ҳақ бинад , бар мункирот инкор кунад баҳақ бар ҳақ барои ҳақ ,у ҳуҷҷаташи қоим буд , чаҳ дар ҳар чаҳ шръо ҳаромаст ҷамол ҳақ набинад , лоҷарам аз он иҷтиноби намояд , балки дар он табъан рағбаташ набӯд , ӣнҷои шубҳае заҳмат медиҳад ки : чун ӯ маҳкӯм таҷаллӣасту таҷаллии ҳам ашёъро шомиласт , таҷаллиро аз назари худ чигуна дафъ тавонад кард ? гўӣим : таҷаллии ду навъаст : таҷаллии зоту таҷаллии асмоءу сифот , таҷаллии зоти дафъ натавонад кард , аммо дар таҷаллии асмоӣӣ ва сифотӣ тавонад ки таҷаллии қаҳриро бтҷлии Лутфӣ дафъ кунаду дрҳрчаҳ номашрӯъ бошад нишони қаҳр ва ҷалол бинад вдрҳр чаҳ маразӣ буд нишони лутфу ҷамол , ӣнҷо гуяд : аъўзи брзоки ман схтк , ва дар таҷаллии зот : аъўзи бки мнк .

و اگر مواقع نامرضی باشد، در دفع و تغییر آن چندان که تواند جهد کند، باشد که واقع غیر آن بود و محبوب آن را خواسته باشد و اگر محب مکاشف باشد، چنانکه در هر صورتی روی دوست عیان بیند، باید که در هر صورتی نامرضی اگرچه وجه او بیند رضا ندهد چه وجه او در نامرضی آنست که راضی نیست. ولایرضی لعباده الکفر، محبی که حق را بحق بیند و عالم را همه حق بیند، بر منکرات انکار کند بحق بر حق برای حق، و حجتش قایم بود، چه در هر چه شرعاً حرام است جمال حق نبیند، لاجرم از آن اجتناب نماید، بلکه در آن طبعاً رغبتش نبود، اینجا شبهه‌ای زحمت می‌دهد که: چون او محکوم تجلی است و تجلی هم اشیاء را شامل است، تجلی را از نظر خود چگونه دفع تواند کرد؟ گوئیم: تجلی دو نوع است: تجلی ذات و تجلی اسماء و صفات، تجلی ذات دفع نتواند کرد، اما در تجلی اسمائی و صفاتی تواند که تجلی قهری را بتجلی لطفی دفع کند و درهرچه نامشروع باشد نشان قهر و جلال بیند ودرهر چه مرضی بود نشان لطف و جمال، اینجا گوید: اعوذ برضاک من سخطک، و در تجلی ذات: اعوذ بک منک.