Шарт ошиқ онаст ки ҳарчӣ дӯст дӯст дорад ӯ низ дӯст дорад ва агар ҳамаи баъду фироқ буд , ва ғолибан маҳбӯби фироқу баъд муҳиб хоҳад , то муҳиб аз ҷафоӣ ӯ паноҳи бъшқи барад ки : алнори сўти исўқи аҳли аллоҳи илои аллоҳ , ишорати бчнин чизе тавонад буд , пас муҳибро баъди дӯст мебояд дошту бФроқи тан дар боиддод . Маънии ин байт ки :

شرط عاشق آنست که هرچه دوست دوست دارد او نیز دوست دارد و اگر همه بعد و فراق بود، و غالباً محبوب فراق و بعد محب خواهد، تا محب از جفای او پناه بعشق برد که: النار سوط یسوق اهل الله الی الله، اشارت بچنین چیزی تواند بود، پس محب را بعد دوست می‌باید داشت و بفراق تن در بایدداد. معنی این بیت که:

Аред висолаи вириди ҳиҷрӣ

ارید وصاله ویرید هجری

Фотрки мо аридлмоирид

فاترک ما اریدلمایرید

Муқтадои худ бояд сохт . Аммо фироқро бъинаҳ дӯст надорад ; бал аз он рӯй ки он маҳбӯб маҳбӯбаст .

مقتدای خود باید ساخت. اما فراق را بعینه دوست ندارد؛ بل از آن روی که آن محبوب محبوب است.

Мисроъ :у кули мо иФъли алмҳбўби маҳбӯб .

مصراع: و کل ما یفعل المحبوب محبوب.

Муҳиби мискин чаҳ кунад ҷуз онкӣ гуяд :

محب مسکین چه کند جز آنکه گوید:

байт

بیت

Хоҳӣ бФроқ кӯшу хоҳии бўсол

خواهی بفراق کوش و خواهی بوصال

Ман фориғам аз ҳар ду , марои ишқи ту бас

من فارغم از هر دو، مرا عشق تو بس

Балки бояд фироқро дӯст тар дорад аз висол ;у баъдаши муқаррабтар аз қурб буд ,у ҳиҷрати сӯдмандтар аз васл , зеро ки дар қурбу висоли бсФти мурод худаст ва дар бъдўи фироқ ба сифати муроди маҳбӯб .

بلکه باید فراق را دوست تر دارد از وصال؛ و بعدش مقرب‌تر از قرب بود، و هجرت سودمندتر از وصل، زیرا که در قرب و وصال بصفت مراد خود است و در بعدو فراق به صفت مراد محبوب.

Ҳиҷрӣ ки буд муроди маҳбӯб

هجری که بود مراد محبوب

Аз васли ҳазор бори хуштар

از وصل هزار بار خوشتر

шеър

شعر

ЛониФёлўсоли убайди нафасӣ

لانیفیالوصال عبید نفسی

Ва Фёлҳҷрони мўлиллмўолӣ

و فیالهجران مولیللموالی

Ва шғлиболҳбиби бакули ваҷҳ

و شغلیبالحبیب بکل وجه

Аҳби алимни шғлибҳолӣ

احب الیمن شغلیبحالی

Моро на барои он оварад ки аз ӯ баргирем , балки барои он оварад ки муроди худ аз мобргирд . Агар муҳибӣ буд ки маҳбӯбии сифат ӯ шуда бошад , агар баъд дӯст дорад , маҳбӯбро дӯст дошта бошад ва ин ғояти васл буд дар айни баъду фаҳми ҳаркаси ӣнҷои роҳи набард .

ما را نه برای آن آورد که از او برگیریم، بلکه برای آن آورد که مراد خود از مابرگیرد. اگر محبی بود که محبوبی صفت او شده باشد، اگر بعد دوست دارد، محبوب را دوست داشته باشد و این غایت وصل بود در عین بعد و فهم هرکس اینجا راه نبرد.

Бдонкаҳ : мӯҷиби баъди авсоф муҳибасту авсоф ӯ айни маҳбӯб ба муқтазоӣ : канти самъау Басра , лоҷарам : аъўзи бки мнк , мегуяд .

بدانکه: موجب بعد اوصاف محب است و اوصاف او عین محبوب به مقتضای: کنت سمعه و بصره، لاجرم:‌اعوذ بک منک، می‌گوید.

Доманаш чун бадаст бигирифтам

دامنش چون بدست بگرفتم

Даст ӯро дростин дидам

دست او را درآستین دیدم

Пас гуяд : лооҳсии сноءи алейк , анати комаи аснити алии нФск .

پس گوید: لااحصی ثناء علیک، انت کما اثنیت علی نفسک.