Талабу ҷустуҷӯии ошиқи намӯнаи талаб маъшӯқаст , худ ҳар сифат ки ошиқ бидон сифат муттасиф шавад , чун ҳаёу шавқу фараҳу зҳк , бал ҳар сифатӣ ки муҳиб бар он мҷбўласт , босолти сифати маҳбӯби тўондбўд , дар пеши муҳиб амонатаст , ӯро дар он ҳеҷ ширкатӣ нест , чаҳ мушорикат дар сифот далел кунад бар мбоинт дар зот , ва дар чашми шуҳуд дар ҳамаи вуҷӯди бҳқиқти ҷузи як зоти мавҷӯди натавонад буд .

طلب و جستجوی عاشق نمونۀ طلب معشوق است، خود هر صفت که عاشق بدان صفت متصف شود، چون حیا و شوق و فرح و ضحک، بل هر صفتی که محب بر آن مجبول است، باصالت صفت محبوب تواندبود، در پیش محب امانت است، او را در آن هیچ شرکتی نیست،‌ چه مشارکت در صفات دلیل کند بر مباینت در ذات، و در چشم شهود در همه وجود بحقیقت جز یک ذات موجود نتواند بود.

байт

بیت

Пас сифоти ҷумлаи маҳбӯбро бошад , муҳибро аз худ ҳеҷ сифати вуҷӯдии натавонад буд , адамро сифати вуҷӯдӣ чигуна буд ? аммо агар маҳбӯб аз роҳи карам дар хонаи муҳиби қадам нааду хонаро бҷмоли худ мунаввар гирданду соҳиби хонаро бксўти сӯрати худ мушарраф кунад , худ родри либоси муҳиб бар худ ҷилва диҳад , муҳибро дар худ бғлт набояд афтод ки : ҳама ҳеҷанд ҳеҷ , ӯст ки ӯст .

پس صفات جمله محبوب را باشد، محب را از خود هیچ صفت وجودی نتواند بود، عدم را صفت وجودی چگونه بود؟ اما اگر محبوب از راه کرم در خانۀ محب قدم نهد و خانه را بجمال خود منور گرداند و صاحب خانه را بکسوت صورت خود مشرف کند، خود رادر لباس محب بر خود جلوه دهد، محب را در خود بغلط نباید افتاد که: همه هیچ‌اند هیچ، اوست که اوست.

Шайх алислом гуфт : ҳақи таъолии хост ки сунъи худро зоҳир кунад , олами офарид , хост ки худро зоҳир кунад , одами офарид .

شیخ الاسلام گفت‌:حق تعالی خواست که صنع خود را ظاهر کند، عالم آفرید، خواست که خود را ظاهر کند، آدم آفرید.