Иштиқоқи ошиқу маъшӯқ аз ишқасту ишқ дар мақари худ аз тааюн муназзаҳаст ва дар ҳарими айни худ аз бутуну зуҳӯри муқаддас , валикини баҳри изҳори камол , аз он рӯй ки айни зот худасту сифоти худ , худро дар оинаи ошиқӣу маъшӯқӣ бар худ арза карду ҳасани худро бар назари худ ҷилва дод . Аз рӯй нозирӣу манзурии номи ошиқӣу маъшӯқӣ пайдо омад . Наъти толибӣу матлӯбии зоҳири гашт . Зоҳирро бботн бинмуд , овозаи ошиқии баромад . Ботинро ба зоҳир биёрост , номи маъшӯқӣ ошкоро шуд .

اشتقاق عاشق و معشوق از عشق است و عشق در مقر خود از تعین منزه است و در حریم عین خود از بطون و ظهور مقدس، ولیکن بهر اظهار کمال،‌ از آن روی که عین ذات خود است و صفات خود، خود را در آینۀ عاشقی و معشوقی بر خود عرضه کرد و حسن خود را بر نظر خود جلوه داد. از روی ناظری و منظوری نام عاشقی و معشوقی پیدا آمد. نعت طالبی و مطلوبی ظاهر گشت. ظاهر را بباطن بنمود، آوازۀ عاشقی برآمد. باطن را به ظاهر بیاراست، نام معشوقی آشکارا شد.

Зоти ишқ аз рӯй маъшӯқии оина ошиқ омад , тодрўии мутолиаи ҷамол худ кунад , ва аз рӯй ошиқии оина маъшӯқ омад , то дар ӯ асмоءу сифот худ бинад , ҳарчанд дар дидаи шуҳуди як машҳӯд беш наёяд . Аммо чун як рӯй бадви оинаи намояд , ҳар оина дар ҳар оинаи рўӣии дигар пайдо ояд .

ذات عشق از روی معشوقی آینه عاشق آمد، تادروی مطالعۀ جمال خود کند، و از روی عاشقی آینه معشوق آمد، تا در او اسماء و صفات خود بیند، هرچند در دیدۀ شهود یک مشهود بیش نیاید. اما چون یک روی بدو آینه نماید، هر آینه در هر آینه روئی دیگر پیدا آید.