Султони ишқи хост ки хайма бсҳро занад , дар хзоин бикшод ганҷ бар олам пошед .

سلطان عشق خواست که خیمه بصحرا زند، در خزاین بگشاد گنج بر عالم پاشید.

Варна олам бобуд нобӯд худ орамида буд ,у дрхлўтхонаҳи шуҳуди осӯда , онҷо ки : кони аллоҳи велами икни маъааи шиӣӣ .

ورنه عالم بابود نابود خود آرمیده بود، و درخلوتخانه شهود آسوده، آنجا که: کان الله ولم یکن معه شیئی.

Ногоҳ ишқ беқарор , аз баҳри изҳори камол , парда аз рӯй кор багушӯд , ва аз рӯй маъшӯқии худро бар айни ошиқ ҷилва фармуд ,

ناگاه عشق بی‌قرار، از بهر اظهار کمال، پرده از روی کار بگشود، و از روی معشوقی خود را بر عین عاشق جلوه فرمود،

Фурӯғи он ҷамоли айни ошиқи ракаи оламаш ном наҳй нурӣ дод , то бидон нури он ҷамол бидид , чаҳ ӯро ҷуз бдўнтўон дид ки : лои таҳаммули атои ёҳми алои мтоёҳм . Ошиқ чун лиззат шуҳуд ёфт , завқ вуҷӯд бахшед , замзамаи қавл « кун » бишунид , рақси кунон бар дар майхонаи ишқи давид ва мегуфт : рубоӣа .

فروغ آن جمال عین عاشق راکه عالمش نام نهی نوری داد، تا بدان نور آن جمال بدید، چه او را جز بدونتوان دید که: لا تحمل عطا یاهم الا مطایاهم. عاشق چون لذت شهود یافت، ذوق وجود بخشید، زمزمه قول «کن» بشنید، رقص کنان بر در میخانه عشق دوید و می‌گفت: رباعیة.

Соқии бики лаҳзаи чандон шароб ҳастӣ дар ҷоми нестии рехт ки :

ساقی بیک لحظه چندان شراب هستی در جام نیستی ریخت که:

Субҳи зуҳӯр нафас зада , офтоб аноят битофт , насими саодати бўзид , дарёии ҷӯад дар ҷунбиш омад . Саҳоби файзи чандон борон : самари ши алайҳими ман нура , бар замин истеъдод борид ки : вошрқти аларзи бнўри рабҳо , ошиқи сероби об ҳаёт шуд , аз хоб адам бархест , қабоӣ вуҷӯд дарушед , кулоҳи шуҳуд бар сари ниҳод , камари шавқ бар миёни баст , қадам дар роҳи талаби ниҳод ва аз илм бъин омад ва аз гӯши боғўш , нахуст дида бикшоду назараш бар ҷамол маъшӯқ омад , гуфт : мо раъйати шиӣои алоўрأити аллоҳи фӣа . Назар дар худ кард ҳамагии худ ӯро ёфт , гуфт : Флми анзри бъинии ғайри Айнӣ .

صبح ظهور نفس زده، آفتاب عنایت بتافت، نسیم سعادت بوزید، دریای جود در جنبش آمد. سحاب فیض چندان باران: ثمر ش علیهم من نوره، بر زمین استعداد بارید که: واشرقت الارض بنور ربها، عاشق سیراب آب حیات شد، از خواب عدم برخاست،‌قبای وجود درپوشید، کلاه شهود بر سر نهاد، کمر شوق بر میان بست، قدم در راه طلب نهاد و از علم بعین آمد و از گوش بآغوش، نخست دیده بگشاد و نظرش بر جمال معشوق آمد، گفت: ما رأیت شیئا الاورأیت الله فیه. نظر در خود کرد همگی خود او را یافت، گفت: فلم انظر بعینی غیر عینی.

Аҷаби корӣ ! ман чун ҳама маъшӯқ шудам ошиқ кист ?

عجب کاری! من چون همه معشوق شدم عاشق کیست؟

ӣнҷои ошиқи айн маъшӯқ омад , чаҳ ӯро аз худ будӣ набӯд то ошиқи тўондбўд ; ӯ ҳануз : камолами икн ; дар адами барқарор худасту маъшӯқ : камолами изл , дар қадами барқарори худ ,у ҳўи алони комаи алайҳи кон .

اینجا عاشق عین معشوق آمد، چه او را از خود بودی نبود تا عاشق تواندبود؛ او هنوز: کمالم یکن؛ در عدم برقرار خود است و معشوق: کمالم یزل، در قدم برقرار خود، و هو الآن کما علیه کان.