Ишқ ҳар чанд худро доим бахуд медид , хост то дар оина низ ҷамолу камоли маъшӯқии худ мутолиа кунад , назар дар оинаи айн ошиқ кард , сӯрати худаш дар назар омад , гуфт :

عشق هر چند خود را دایم بخود می‌دید، خواست تا در آینه نیز جمال و کمال معشوقی خود مطالعه کند، نظر در آینۀ عین عاشق کرد، صورت خودش در نظر آمد، گفت:

Ошиқи сӯрати худ гашту дабдаба : иҳбҳм , дар ҷаҳони андохт ва чун дарнигарӣ :

عاشق صورت خود گشت و دبدبۀ: یحبهم، در جهان انداخت و چون در نگری:

Моҳ оина офтобаст , ҳамчинонкӣ аз зоти меҳр дар моҳ ҳеҷ нест , кзлки лӣси фии зотаи ман сўоаҳи шиӣии влоФии сўоаҳи ман зотаи шиӣӣ . Ва чунонкии нури меҳрро бмоаҳ нисбат кунанд , сӯрати маҳбӯб ба муҳиб азоФт кунанд , воло :

ماه آینۀ آفتابست، همچنانکه از ذات مهر در ماه هیچ نیست، کذلک لیس فی ذاته من سواه شیئی ولافی سواه من ذاته شیئی. و چنانکه نور مهر را بماه نسبت کنند، صورت محبوب به محب اضافت کنند، والا:

Касрату ихтилофи сувари амвоҷи баҳрро мутакассир нигараданд , мсморо ман кули алўҷўаҳ мутаъаддид накунад , дарё нафас занад бухор гӯйанд , мутароким шавад абр хонанд , фурӯ чакидан гирад борон ном ниҳанд , ҷамъ шаваду бдрёи пайвандад , ҳамон дарё хонанд ки буд .

کثرت و اختلاف صور امواج بحر را متکثر نگرداند، مسما را من کل الوجوه متعدد نکند، دریا نفس زند بخار گویند، متراکم شود ابر خوانند، فرو چکیدن گیرد باران نام نهند،‌جمع شود و بدریا پیوندد،‌همان دریا خوانند که بود.

Қаъри ин баҳр азаласту соҳилаши абад . Мисроъ : соҳилаш қаърасту қаъраш бекарон , барзахи тўӣии ту , баҳри биҷуз яке нест , аз тўӣии мавҳуми ту ду май намояд , агар ту худро фарои оби ин дарёи диҳӣ , барзахӣ ки он тўӣӣ туаст аз миён бархезаду баҳри азал бо баҳр абад биомезад ,у аввали вохри яке буд .

قعر این بحر ازل است و ساحلش ابد. مصراع: ساحلش قعر است و قعرش بی‌کران، برزخ توئی تو، بحر بجز یکی نیست، از توئی موهوم تو دو می‌نماید، اگر تو خود را فرا آب این دریا دهی، برزخی که آن توئی تو است از میان برخیزد و بحر ازل با بحر ابد بیامیزد، و اول وآخر یکی بود.

Онгоҳ чун дидаи бгшоӣии ҳама ту бошӣ ва ту дар миён на .

آنگاه چون دیده بگشائی همه تو باشی و تو در میان نه.