Маҳбӯб дар оина ҳар лаҳзаи рўӣии дигари намояд ва ҳар дам басӯратӣ дигар барояд ; зеро ки сӯрат , бҳкми ихтилофи оина ҳар дам дигрмӣ шаваду оина ҳар нафаси бҳсби ихтилофи аҳвол дигар мегардад .

محبوب در آینه هر لحظه روئی دیگر نماید و هر دم بصورتی دیگر برآید؛ زیرا که صورت، بحکم اختلاف آینه هر دم دیگرمی‌شود و آینه هر نفس بحسب اختلاف احوال دیگر می‌گردد.

Аз ӣнҷост ки ҳаргиз дар як сӯрати ду бор рӯй нанамояд ва дар ду оина ба як сӯрат пайдо наёяд . Абӯтолиб ?маккей мефармоед ки : лоитҷлии фии сувараи мртину лоитҷлии фии сувараи лоснин .

از اینجاست که هرگز در یک صورت دو بار روی ننماید و در دو آینه به یک صورت پیدا نیاید. ابوطالب مکی می‌فرماید که: لایتجلی فی صورة مرتین و لایتجلی فی صورة لاثنین.

Лоҷарам ҳар ошиқӣ аз ӯ нишоне дигар диҳад ва ҳар орифии иборатӣ дигар гуяд ва ҳар муҳаққиқии ишоратӣ дигар кунад , сухан ҳаминаст :

لاجرم هر عاشقی از او نشانی دیگر دهد و هر عارفی عبارتی دیگر گوید و هر محققی اشارتی دیگر کند، سخن همین است:

Доне ки бар ин шуҳуди кро итилоъ диҳанд ? лмни кони ?лаи қалб , онро ки бтқлиби худ дар аҳволи тқлиб ӯ дар сувар мутолиа донад кард ва аз он мутолиа фаҳм донад кард ки Мустафои слии аллоҳи алайҳи волаҳ чаро фармоед : ман урф нафса Фқди урфи раба ,у ҷунайди раҳмаи аллоҳи алайҳи баҳр чаҳ гуяд : лавни алмоءи лавни аноӣаҳ . Магар гуяд сӯрат , бҳкми ихтилофи оина ҳар дам басӯрат дигар мтбдл шавад , чунонкии дили бҳсби танаввуъи аҳвол , дар хабараст ки : мисли алқлби кмсли решаи фии Флоаҳи иқлбҳои алрёҳи зҳрои лбтни асли ин рёҳ ки риҳ тавонад буд ки Мустафо фармуд лотсбўои алриҳи ?фонҳо ман нафаси арраҳмон агар хоҳӣ ки аз нафаҳоти ин нафаси бўӣии бмшом ту расад , дар корстон : кули явми ҳўи фии шаън , назораи шӯ , то аёни бинӣ ки : танаввуъи ту дар аҳвол аз танаввуъ ӯст дар шуъӯну афъол , пас маълум кунӣ ки : лавни алмоءи лавни аноӣаҳ , ӣнҷои ҳам он ранг дорад ки : лавни алмҳби лавни маҳбӯба , пас гўӣӣ :

دانی که بر این شهود کرا اطلاع دهند؟ لمن کان له قلب، آن را که بتقلیب خود در احوال تقلیب او در صور مطالعه داند کرد و از آن مطالعه فهم داند کرد که مصطفی صلی الله علیه وآله چرا فرماید: من عرف نفسه فقد عرف ربه، و جنید رحمة الله علیه بهر چه گوید: لون الماء لون انائه. مگر گوید صورت،‌بحکم اختلاف آینه هر دم بصورت دیگر متبدل شود، چنانکه دل بحسب تنوع احوال، در خبر است که: مثل القلب کمثل ریشة فی فلاة یقلبها الریاح ظهراً لبطن اصل این ریاح که ریح تواند بود که مصطفی فرمود لاتسبوا الریح فانها من نفس الرحمن اگر خواهی که از نفحات این نفس بوئی بمشام تو رسد، در کارستان: کل یوم هو فی شأن، نظاره شو، تا عیان بینی که: تنوع تو در احوال از تنوع اوست در شئون و افعال، پس معلوم کنی که:‌لون الماء لون انائه، اینجا هم آن رنگ دارد که: لون المحب لون محبوبه، پس گوئی: