Чун Сикандари зи манзили одот
چون سکندر ز منزل عادات
Шуд мусофир ба азми оби ҳаёт
شد مسافر به عزم آب حیات
Андари он азм ва он талаб , бонӣ
اندر آن عزم و آن طلب، بانی
Буд бо ӯ ҳакими юнонӣ
بود با او حکیم یونانی
Низ гӯйанд кӯи вазираш буд
نیز گویند کو وزیرش بود
Дар қазоёии ногузираш буд
در قضایای ناگزیرش بود
Кард Арастӯ бар Сикандари ёд
کرد ارسطو بر سکندر یاد
Ки : шаҳи мо ҳамеша боқии бод
که: شه ما همیشه باقی باد
Чун мусаххар шудааст боди ту ро
چون مسخر شده است باد تو را
То ҷаҳонаст умри боди ту ро
تا جهان است عمر باد تو را
Чун Сикандар азу шунид дуо
چون سکندر ازو شنید دعا
Гуфт дар посухаш ки : эй доно
گفت در پاسخش که : ای دانا
Ин дуоеаст муътабар , лекин
این دعایی است معتبر، لیکن
эй дариғо ! ки ҳаст номумкин
ای دریغا! که هست ناممکن
Ба Сикандар чунон намӯд ҳаким
به سکندر چنان نمود حکیم
Ки : Бамонеи ту дар замонаи муқӣм
که: بمانی تو در زمانه مقیم
Ҳар ки бад шуд фаъол ӯ « қадамот »
هر که بد شد فعال او «قدمات»
Ки накӯ ном ёбад оби ҳаёт
که نکو نام یابد آب حیات
Нест махлуқи онкӣ доим зист
نیست مخلوق آنکه دایم زیست
Ҳар ки боқӣаст зикр ӯ боқӣ аст
هر که باقی است ذکر او باقی است
Оқил аз пояи маъонии даҳр
عاقل از پایهٔ معانی دهر
Кӣ хӯрд оби зиндагонии даҳр ?
کی خورد آب زندگانی دهر؟
Ҳар ки ӯ нек номӣ андӯзад
هر که او نیک نامی اندوزد
Дар ҷаҳони кисвати бақои дузад
در جهان کسوت بقا دوزد
Ҳар киро илму малик ва дайн бошад
هر که را علم و ملک و دین باشد
Айни оби ҳаёт ин бошад
عین آب حیات این باشد
Мустафо гуфт ва ёд мегиранд :
مصطفی گفت و یاد میگیرند:
Дар ҷаҳон муъминон наме меринд
در جهان مؤمنان نمیمیرند
Серумае каши зи хоки кӯии ҳабиб
سرمهای کش ز خاک کوی حبیب
Ва оби ҳайвони талаби зи ҷӯии ҳабиб
و آب حیوان طلب ز جوی حبیب
Илтифотӣ бикун ба маҷлиси ноз
التفاتی بکن به مجلس ناز
Нафасии шӯ ба остони ниёз
نفسی شو به آستان نیاز
Бандагонат паранд , ҳур баталаб
بندگانت پرند، حر بطلب
Ҳаст дарё бар ту , дар баталаб
هست دریا بر تو، در بطلب
Хотирам дар ин маъонии сифт
خاطرم در این معانی سفت
Нуктае баси муфид ва мӯҷаз гуфт
نکتهای بس مفید و موجز گفت
Аз кам ва беш ва аз пасу пешӣ
از کم و بیش و از پس و پیشی
Охираст онкии аввали андешӣ
آخر است آنکه اول اندیشی