Ҷони ман чун ба олам дил шуд
جان من چون به عالم دل شد
Бо сафои ҷамъи гашт ва ҳомил шуд
با صفا جمع گشت و حامل شد
Гашти ҳосили зи файзи раббонӣ
گشت حاصل ز فیض ربانی
Дар вуҷӯдами ҷанини рӯҳонӣ
در وجودم جنین روحانی
Чун муҳаббат ба шавқ тасвия дод
چون محبت به شوق تسویه داد
Қобила ишқ ёфт чун май зод
قابلهٔ عشق یافت چون میزاد
Дидамаш , чун зи ғайб рӯй намӯд
دیدمش، چون ز غیب روی نمود
Қрҳолъини неки мавзун буд
قرةالعین نیک موزون بود
Дар мҳоди ҳавоаши пайваста
در مهاد هواش پیوسته
Ба қмоти ҳаваси фурӯи баста
به قماط هوس فرو بسته
Дод пистони фикри ман ба сафо
داد پستان فکر من به صفا
Шер « ҳавлин комилин » ӯ ро
شیر «حولین کاملین» او را
Шабу рӯзаши ғизои з ашўоқ аст
شب و روزش غذا ز اشواق است
Гарчи Тифласт , пер ушшоқ аст
گرچه طفل است، پیر عشاق است
Сӯраташи ҳамчуи мъниши зебо
صورتش همچو معنیش زیبا
Холӣ аз ҳшўу софӣ аз аито
خالی از حشو و صافی از ایطا
Ҳеҷ чашмии надида дар хобаш
هیچ چشمی ندیده در خوابش
Рух надид офтобу маҳтобаш
رخ ندید آفتاب و مهتابش
Роҳи хур аз дарича нодода
راه خور از دریچه ناداده
Сояаш бар замин науфтода
سایهاش بر زمین نیفتاده
Сокини ҳуҷраи амонат буд
ساکن حجرهٔ امانت بود
Дар пас пардаи сиёнат буд
در پس پردهٔ صیانت بود
Нақш ӯро , зи сонеъӣ ки бибаст
نقش او را، ز صانعی که ببست
Аз маъонӣ ҳар ончӣ хоҳӣ ҳаст
از معانی هر آنچه خواهی هست
Мастам аз бодаи ҳавояш , маст
مستم از بادهٔ هوایش، مست
Ки ҷигари гӯшаи латиф ман аст
که جگر گوشهٔ لطیف من است
Манзил ӯ шариф ҷое буд
منزل او شریف جایی بود
Зонка дар кӯии ошноӣ буд
زانکه در کوی آشنایی بود
Ростӣ ҳаст мӯнисии хуши хуй
راستی هست مونسی خوش خوی
Неки хомӯш , лек ширини гӯй
نیک خاموش، لیک شیرین گوی
Лафзу маънӣ ӯ ҳамаи матбӯъ
لفظ و معنی او همه مطبوع
Ишқро байтҳои ӯ инбўъ
عشق را بیت های او ینبوع
Фасл ӯро ҳазор навъи баҳор
فصل او را هزار نوع بهار
Гуҳ буд гулистону гуҳи гулзор
گه بود گلستان و گه گلزار
Ғазалиёту маснавӣоташ
غزلیات و مثنویاتش
Чун ҳикоёт ӯ ба ғояти хуш
چون حکایات او به غایت خوش
Беқадам дар ҷаҳон ҳаме пуед
بیقدم در جهان همی پوید
Бе забони мадҳ хоҷа ме гуяд
بیزبان مدح خواجه میگوید