эй рабӯдаи дилам ба раъное

ای ربوده دلم به رعنایی

Ин чаҳ лутфаст ва ин чаҳ зебоӣ ?

این چه لطف است و این چه زیبایی؟

Бим онаст каз ғами ишқат

بیم آن است کز غم عشقت

Сари براردи дилам ба шайдое

سر برآرد دلم به شیدایی

Аз ҷамолат хаҷал шавад хуршед

از جمالت خجل شود خورشید

Гар ту бурқаъи з рӯй бигушое

گر تو برقع ز روی بگشایی

Зери бурқаъ , чу офтоби мунир

زیر برقع، چو آفتاب منیر

Андари абри латифи пайдое

اندر ابر لطیف پیدایی

Дар ҷамолат латофатӣаст , ки он

در جمالت لطافتی است، که آن

Дар наёбади камоли бенаӣ

در نیابد کمال بینایی

Он малоҳат , ки ҳасан рӯй ту рост

آن ملاحت، که حسن روی تو راست

Кас набинад , магар ту бинмое

کس نبیند، مگر تو بنمایی

Мунқатиъ мешавад забони маро

منقطع می‌شود زبان مرا

Пеши васфи рухи ту , гуёе

پیش وصف رخ تو، گویایی

Рӯзу шаби ҷон ба ошиқон додан

روز و شب جان به عاشقان دادن

Аз барои ту ва ту худ рое

از برای تو و تو خود رایی

Нест бе рӯй ту ироқӣ ро

نیست بی‌روی تو عراقی را

Беш азин тоқати шикебе

بیش ازین طاقت شکیبایی