Чун бидид ин ғазали бад-ӣни сони хуб

چون بدید این غزل بدین سان خوب

Мултафит шуд ба толиби он матлӯб

ملتفت شد به طالب آن مطلوب

Даст ёзид ва бар гирифт ва бихонад

دست یازید و بر گرفت و بخواند

Дар баду неки ин сухан ме ронад

در بد و نیک این سخن می‌راند

Чун ба охир расед хуш бигирист

چون به آخر رسید خوش بگریست

Гуфт : бечораи ин ироқӣ кист ?

گفت: بیچاره این عراقی کیست؟

Гуфтам : эй ҷони ҷон , ман мискин

گفتم: ای جان جان، من مسکین

Дар биёбон ишқ гуфтаам ин

در بیابان عشق گفته‌ام این

Гуфт : онгаҳ шавад марои бовар

گفت: آنگه شود مرا باور

Ки бад-ӣни қофяти яке дигар

که بدین قافیت یکی دیگر

Бар бдиҳаҳ бигӯе андари ҳол

بر بدیهه بگویی اندر حال

Бошад ин дар фироқ ва он зи висол

باشد این در فراق و آن ز وصال

Он ғазал дар фироқи ҷонон буд

آن غزل در فراق جانان بود

Венаи яке дар висол бояд зуд

وین یکی در وصال باید زود

Гуфтам : эй мояи сухани гуфтан

گفتم: ای مایهٔ سخن گفتن

Аз ту бнўштну зи ман гуфтан

از تو بنوشتن و ز من گفتن

Гуфт : кӯи коғаз ва дуоту қалам ?

گفت: کو کاغذ و دوات و قلم؟

Додмш : то навишт ин ғазалам :

دادمش: تا نوشت این غزلم: