Буд мардӣ ҳамеша дар гулхан

بود مردی همیشه در گلخن

Гулханаш буд солу маи гулшан

گلخنش بود سال و مه گلشن

Гирди ҳаммом нафас ме гардид

گرد حمام نفس می‌گردید

Гулхани ҷисмро ҳаме тобед

گلخن جسم را همی تابید

Зон мақомаши малол пайдо шуд

زان مقامش ملال پیدا شد

Ба тафарруҷ ба сӯй саҳро шуд

به تفرج به سوی صحرا شد

Як дам аз гулхан бадан биппаред

یک دم از گلخن بدن بپرید

Гирди саҳроӣ рӯҳ ме гардид

گرد صحرای روح می گردید

Дид оби равону сабзау гул

دید آب روان و سبزه و گل

Мурда дар пои ҳасани гул , булбул

مرده در پای حسن گل، بلبل

Гирди он марғзор ме гардид

گرد آن مرغزار می‌گردید

Боз донист покро зи палид

باز دانست پاک را ز پلید

Гуфт бо хештан ки : ин гулшан

گفت با خویشتن که: این گلشن

Ҳаст бисёр хуштар аз гулхан

هست بسیار خوشتر از گلخن

Ногаҳони дилбарии фириштаи лақо

ناگهان دلبری فرشته لقا

Андари он марғзор шуд пайдо

اندر آن مرغزار شد پیدا

Мураккаби ҳасанро савор шуда

مرکب حسن را سوار شده

Сад чу Юсуфи рикобдор шуда

صد چو یوسف رکابدار شده

Аз рухи хубу оризи пари нур

از رخ خوب و عارض پر نور

Рашки сад офтобу манзари ҳур

رشک صد آفتاب و منظر حور

Сад дили шоҳиди шукри гуфтор

صد دل شاهد شکر گفتار

Барда аз раҳ ба турраи таррор

برده از ره به طرهٔ طرار

Сад ситораи мааш арақ карда

صد ستاره مهش عرق کرده

Офтобии зи нави бароварда

آفتابی ز نو برآورده

Сад ҳазорон дилӣ ба ғами хаста

صد هزاران دلی به غم خسته

Барда , дар доми зулфҳо баста

برده، در دام زلف‌ها بسته

Чашми масташ чу абрӯии дилкаш

چشم مستش چو ابروی دلکش

Хуб бо хуби дидаи хуш бо хуш

خوب با خوب دیده خوش با خوش

Қатраи жола бар гули хандон

قطرهٔ ژاله بر گل خندان

Нисбатӣ дон бидон лабу дандон

نسبتی دان بدان لب و دندان

Тану ҷонаши чунон мутаҳҳару пок

تن و جانش چنان مطهر و پاک

Ки ту гуфтӣ надошт баҳраи зи хок

که تو گفتی نداشت بهره ز خاک

Азм нахҷӣргоҳ кардау маст

عزم نخجیرگاه کرده و مست

Тираши андари камон , камон дар даст

تیرش اندر کمان، کمان در دست

Рости гӯйии магар ба ғамзаи худ

راست گویی مگر به غمزهٔ خود

Ошиқонро ба тир хоҳад зад

عاشقان را به تیر خواهد زد

Гулханӣ бенавоу номавзун

گلخنی بی‌نوا و ناموزون

Аз бен гулхани омадаи берун

از بن گلخن آمده بیرون

Оризии он чунон мунаввар дид

عارضی آن چنان منور دید

Шоҳзода чу сӯй ӯ нигаред

شاهزاده چو سوی او نگرید

Зӯраш аз по бирафту дил аз даст

زورش از پا برفت و دل از دست

Шуд дарав , аз шароби ҳайрат , маст

شد درو، از شراب حیرت، مست

Хӯни зи савдои дили зи чашмони рехт

خون ز سودای دل ز چشمان ریخت

Бас ба ғарболи чашми хӯн май бехат

بس به غربال چشم خون می‌بیخت

Ҷомаи гулхании з тан бадаред

جامهٔ گلخنی ز تن بدرید

Дар паии он писар ҳаме гардид

در پی آن پسر همی گردید

Шоҳзода чу сӯй ӯ нигаред

شاهزاده چو سوی او نگرید

Буии ишқаши зи хӯн дил бишунид

بوی عشقش ز خون دل بشنید

Аз таъаҷҷуб ба ҳол ӯ нигарон

از تعجب به حال او نگران

Бодпоро фурӯгузошт Аннан

بادپا را فروگذاشت عنان

Сӯии нахҷӣр гоҳ шуд ба шитоб

سوی نخجیر گاه شد به شتاب

Гулхании аўФтодаҳи масту хароб

گلخنی اوفتاده مست و خراب

Новаки фурқаташи ҷигари хаста

ناوک فرقتش جگر خسته

Вази мулоқоти умеди бигусаста

وز ملاقات امید بگسسته

Дил бидода зи дасту шӯрида

دل بداده ز دست و شوریده

Аз тану ҷони умеди бибрида

از تن و جان امید ببریده

Бо дилии хастау дарунии риш

با دلی خسته و درونی ریش

Ғарқа дар хӯни зи ашки дидаи хеш

غرقه در خون ز اشک دیدهٔ خویش

Рӯзи дигар , чу шоҳ во гардид

روز دیگر، چو شاه وا گردید

Гулханиро ҳануз дар хӯн дид

گلخنی را هنوز در خون دید

Масти масти андрў нигоҳӣ кард

مست مست اندرو نگاهی کرد

Гулханӣ дӯст дид ва оҳӣ кард

گلخنی دوست دید و آهی کرد

Он нигорин раҳи ҳарами бардошт

آن نگارین ره حرم برداشت

Гулханиро бидон сифати бгзошт

گلخنی را بدان صفت بگذاشت

Вомиқӣ гашта дар паии узро

وامقی گشته در پی عذرا

Гоҳ дар шаҳру гоҳ дар саҳро

گاه در شهر و گاه در صحرا

Гоҳи савдои он парии пухтӣ

گاه سودای آن پری پختی

Гоҳ бо хештан ҳаме гуфтӣ :

گاه با خویشتن همی گفتی:

Чаҳ хаёласт ? подшоҳӣ ро

چه خیال است؟ پادشاهی را

Ба гадои куҷо буд парво ?

به گدایی کجا بود پروا؟

Гар бипурсад касе зи ман ҳолам

گر بپرسد کسی ز من حالم

Ман чаҳ гӯям ки аз ки минолм ?

من چه گویم که از که مینالم؟

Нест ёроии гуфтанам бо кас

نیست یارای گفتنم با کس

Ки диламро ба васл кист ҳавас ?

که دلم را به وصل کیست هوس؟

Манзилами давру баси гронборм

منزلم دور و بس گرانبارم

Чун кунам ? чист чораи корам ?

چون کنم؟ چیست چارهٔ کارم؟

Ҷигараши сӯхта , дилаши бирён

جگرش سوخته، دلش بریان

Солу маи хаста , рӯзу шаби гирён

سال و مه خسته، روز و شب گریان

Ботинаши масту зоҳираши ҳушёр

باطنش مست و ظاهرش هشیار

Дар паии ёр ва бе хабари зи ағёр

در پی یار و بی‌خبر ز اغیار

Гар ба шаҳр омадӣ , ба ҳар айём

گر به شهر آمدی، به هر ایام

Наздӣ ҷуз ба кӯии дилбари гом

نزدی جز به کوی دلبر گام

Пеши ҳеҷ офарӣда надарида

پیش هیچ آفریده ندریده

Пардаи рози он писандида

پردهٔ راز آن پسندیده

Бо нами чашму ашк чун борон

با نم چشم و اشک چون باران

Рози ёрони наҳуфтаи зи ағёрон

راز یاران نهفته ز اغیاران

Бо саги кӯии дӯст ҳамдам шуд

با سگ کوی دوست همدم شد

Ба чунин фурсатӣ чаҳ хуррам шуд ?

به چنین فرصتی چه خرم شد؟

Карда дар чашми ҷон , ба буии ҳабиб

کرده در چشم جان، به بوی حبیب

Хоки пои сегон кӯии ҳабиб

خاک پای سگان کوی حبیب

Муддатӣ бо дили зи ғам ба ду ним

مدتی با دل ز غم به دو نیم

Буд дар кӯии оннигор муқӣм

بود در کوی آن نگار مقیم

То ғуломӣ бирав шабихун кард

تا غلامی برو شبیخون کرد

Зон мақомаш ба зӯр берун кард

زان مقامش به زور بیرون کرد

Бедилу ҷони ҳамеи давиди басар

بی‌دل و جان همی دوید بسر

То ба ҷои сегон он дилбар

تا به جای سگان آن دلبر

Чун ду ҳафтаи баромад аз айём

چون دو هفته برآمد از ایام

Он нигорин , ду ҳафтаи моҳи тамом

آن نگارین، دو هفته ماه تمام

Сифати нахҷӣрро мтўл кард

صفت نخجیر را مطول کرد

Азми нахҷӣри гоҳ аввал кард

عزم نخجیر گاه اول کرد

Ошиқи мустаманди бечора

عاشق مستمند بیچاره

Буд дар кӯҳу дашти овора

بود در کوه و دشت آواره

Дидаи пари хӯн , димоғи пари савдо

دیده پر خون، دماغ پر سودا

Ҷони зи ошӯби ишқ дар ғавғо

جان ز آشوب عشق در غوغا

Ғами ҳиҷрони таниш чу мӯ карда

غم هجران تنش چو مو کرده

Дар миёни вуҳуш ху карда

در میان وحوش خو کرده

Дар биёбони ишқи саргардон

در بیابان عشق سرگردان

Ҳамчуи маҷнӯни мушаввашу урён

همچو مجنون مشوش و عریان

Гашта фориғи зи гулхану ҳаммом

گشته فارغ ز گلخن و حمام

Ошнои гирифта бо даду дом

آشنایی گرفته با دد و دام

Нокҳони дил фигор шуд огоҳ

ناکهان دل فگار شد آگاه

Ки ба нахҷӣр хоҳад омад шоҳ

که به نخجیر خواهد آمد شاه

Оҳӯе дид кушта , бхрўшид

آهویی دید کشته، بخروشید

Пӯст барканд азу ва дар пӯшед

پوست برکند ازو و در پوشید

Пӯст дар сар кашид оҳўўор

پوست در سر کشید آهووار

То ба тираш магар занад дилдор

تا به تیرش مگر زند دلدار

Шоҳзода , чу дар расед аз роҳ

شاهزاده، چو در رسید از راه

Кард гирди шикоргоҳи нигоҳ

کرد گرد شکارگاه نگاه

Сӯратӣ дид ҳамчуи оҳӯе

صورتی دید همچو آهویی

Ғофил аз одати тагу пўиӣ

غافل از عادت تگ و پویی

Гуфт : ғофил нишастааст ин дад

گفت: غافل نشسته است این دد

Андар оварад тир ва бар вай зад

اندر آورد تیر و بر وی زد

Гулхании захми тир дар дил хӯрд

گلخنی زخم تیر در دل خورد

Ҷону тан низ дар срдл кард

جان و تن نیز در سردل کرد

Бихўди он пӯст давр кард зи тан

بیخود آن پوست دور کرد ز تن

Гуфт : дастати дурусти бод , бизан !

گفت: دستت درست باد، بزن!

Тир каз шаст дилбарон ояд

تیر کز شست دلبران آید

Ҳадафаши ҷон ошиқон ояд

هدفش جان عاشقان آید

Чашмаи хӯни рӯонаш аз дили риш

چشمهٔ خون روانش از دل ریش

Рақс мекард аз тараб , бе хеш

رقص می‌کرد از طرب، بی‌خویش

Зарра чун офтобро бинад

ذره چون آفتاب را بیند

Дар ҳавояши з рақс нанишинад

در هوایش ز رقص ننشیند

Дар рагаш чун намонад хӯни барҷо

در رگش چون نماند خون برجا

Суст шуд , андари аўФтоди зи по

سست شد، اندر اوفتاد ز پا

Бар гузаргоҳи дӯст бар хӯн хуфт

بر گذرگاه دوست بر خون خفت

Ҷон ҳаме дод ва ин ғазал мегуфт :

جان همی داد و این غزل می‌گفت: