Гар зи шамъат чароғӣ афрӯзем

گر ز شمعت چراغی افروزیم

Хирмани хешро бидон сӯзем

خرمن خویش را بدان سوزیم

Дар ғамати дӯд аз он ба арш расад

در غمت دود از آن به عرش رسد

Оташӣ каз дарун барафрӯзем

آتشی کز درون برافروزیم

Офтоби ҷамол бар мо тоб

آفتاب جمال بر ما تاب

Зонка мо берахт сияҳ рӯзем

زانکه ما بی‌رخت سیه روزیم

То бубинем рӯй хубат ро

تا ببینیم روی خوبت را

Аз ду олами ду дидаи брдўзим

از دو عالم دو دیده بردوزیم

Мояи ҷон ва дил барандозем

مایهٔ جان و دل براندازیم

Ба зи ишқат чаҳ моя андӯзем ?

به ز عشقت چه مایه اندوزیم؟

Ҳамчун Тифлон ба мактаби ишқат

همچون طفلان به مکتب عشقت

Абҷади ишқро биомузем

ابجد عشق را بیاموزیم

Дар ғами ишқ агар равад сари мо

در غم عشق اگر رود سر ما

эй ироқӣ , биё , ки фирӯзем

ای عراقی، بیا، که فیروزیم