Буд соҳибдилӣ ба донишу ҳуш
بود صاحبدلی به دانش و هوش
Дар навоҳии Форси тараи фуруш
در نواحی فارس ترهفروش
Аз қазои худоу сунъи илоҳ
از قضای خدا و صنع اله
Май гузашт ӯ ба роҳи худ ногоҳ
میگذشت او به راه خود ناگاه
Пеш қасрӣ расед ва дар нигаред
پیش قصری رسید و در نگرید
Сӯрати духтар атобак дид
صورت دختر اتابک دید
Сӯратӣ хуб дид ва ҳайрон шуд
صورتی خوب دید و حیران شد
Дили маҷмӯ ӯ парешон шуд
دل مجموع او پریشان شد
Қурби солии з ишқ ме нолид
قرب سالی ز عشق مینالید
Ки рухи хуби дӯст боз надид
که رخ خوب دوست باز ندید
Доим аз гиряи дида пурхӯн дошт
دایم از گریه دیده پرخون داشت
Чашмҳо чашмаҳои Ҷайҳун дошт
چشمها چشمههای جیحون داشت
Биҷузи авсоф ӯ нахонд ва нагуфт
بجز اوصاف او نخواند و نگفت
Доим аз ҳасраташ нахурд ва нахуфт
دایم از حسرتش نخورد و نخفت
Бо саги кӯй ӯ ҳаме гардид
با سگ کوی او همی گردید
Саги кӯяш бар одамӣ багазед
سگ کویش بر آدمی بگزید
То бадви ходимӣ паём оварад
تا بدو خادمی پیام آورد
Кини гузашт аз ҳикоят он кард
کین گذشت از حکایت آن کرد
Сари худ гир ва гӯш кун суханӣ
سر خود گیر و گوش کن سخنی
Чун туеро куҷо расад чу манӣ ?
چون تویی را کجا رسد چو منی؟
Гар ту савдои ошиқии дорӣ
گر تو سودای عاشقی داری
Шояд ар қаср шоҳ бигзорӣ
شاید ار قصر شاه بگذاری
Ту куҷое ва мо куҷо ? ҳайҳот !
تو کجایی و ما کجا؟ هیهات!
Дар биёбону орзӯии Фурот ?
در بیابان و آرزوی فرات؟
Лек агар содиқии дарин маънӣ
لیک اگر صادقی درین معنی
Роҳ баргир ва бигузар аз даъвӣ
راه برگیر و بگذر از دعوی
Ба фалони кӯҳи рӯ , мақомии соз
به فلان کوه رو، مقامی ساز
Кунҷи гир ва магӯӣ бо каси роз
کنج گیر و مگوی با کس راز
Тоъати кирдигор одат кун
طاعت کردگار عادت کن
Сонеъи хешро ибодат кун
صانع خویش را عبادت کن
Рӯзгории бад-ӣн сифат ме бош
روزگاری بدین صفت میباش
Худ шавад тоъат наоне фош
خود شود طاعت نهانی فاش
Дар ту мардум иродат афзойанд
در تو مردم ارادت افزایند
Ба табаррук ба хизматат оянд
به تبرک به خدمتت آیند
Ҳеҷ чизеи зи кас қабул макун
هیچ چیزی ز کس قبول مکن
Низ бо ҳеҷ кас магӯӣ сухан
نیز با هیچ کس مگوی سخن
Чун шӯй дар миёни халқи илм
چون شوی در میان خلق علم
Ба атобак расад ҳадиси ту ҳам
به اتابک رسد حدیث تو هم
Чун атобаки туро мурӣд шавад
چون اتابک تو را مرید شود
Андҳтро фараҳ падед шавад
اندهت را فرح پدید شود
Чун ки ошиқи паём дӯст шунид
چون که عاشق پیام دوست شنید
Амр ӯро ба ҷон ва дил багазед
امر او را به جان و دل بگزید
Шуд ба кӯҳӣ ки ӯ ишорат кард
شد به کوهی که او اشارت کرد
Чори диўоркӣ иморат кард
چار دیوارکی عمارت کرد
Вндри онҷо , чунон ки духтар гуфт
وندر آنجا، چنان که دختر گفت
Аз ибодати нёрмид ва нахуфт
از عبادت نیارمید و نخفت