Шаб ба серуми навбаи тохт , рӯз таб омад

شب به سرم نوبه تاخت، روز تب آمد

Ҳар чаҳ дар ин рӯзгори рӯз ва шаб омад

هر چه در این روزگار روز و شب آمد

Рафтаам аз даст , дастаи дастаи баси имсол

رفته ام از دست، دسته دسته بس امسال

Дасти табибам ба рӯй набз таб омад

دست طبیبم به روی نبض تب آمد

Ҳар чаҳ ба ман мерасад , з даст забонаст

هر چه به من می رسد، ز دست زبانست

Ҷони ман аз дасти ин забон ба лаб омад

جان من از دست این زبان به لب آمد

Каси зи азизон , иёдатам нанамояд

کس ز عزیزان، عیادتم ننماید

Навбау таби зиндаи бод , рӯз ва шаб омад

نوبه و تب زنده باد، روز و شب آمد

Ҳеҷ таъаҷҷуби з бе вФоӣии дунё

هیچ تعجب ز بی وفائی دنیا

наменанамо эй ки доимат аҷаб омад

می ننما ای که دائمت عجب آمد

Бесабабат кард азиз бе сабабати хор

بی سببت کرد عزیز بی سببت خوار

Бесабабӣ рафт , ончӣ бесабаб омад

بی سببی رفت، آنچه بی سبب آمد

Миллати мағлуб ҳақ надорад ҳаргиз :

ملت مغلوب حق ندارد هرگز:

Ҳақи талабад , зонкаҳ « ҳақи лмни ғлб » омад

حق طلبد، زآنکه «حق لمن غلب » آمد