Имшаби омодаи ёру базм ва шаробаст

امشب آماده یار و بزم و شرابست

Гӯ ки ҳамин имшабами з умр ҳисобаст

گو که همین امشبم ز عمر حسابست

Ҳар шабам аз ҳиҷр , оби дидаи равон буд

هر شبم از هجر، آب دیده روان بود

Имшабам аз шавқи васл , дидаи пробст

امشبم از شوق وصل، دیده پرآبست

Лаб ба лаб мигсорш нозада мастам

لب به لب میگسارش نازده مستم

Ончӣ зиёдаст ин миёна шаробаст

آنچه زیادست این میانه شرابست

Нақши гули сурх бар ҳубоб чароғаст

نقش گل سرخ بر حباب چراغست

Хӯбии ин манзари накӯи з ду бобаст :

خوبی این منظر نکو ز دو بابست:

Рӯй фурӯзони ёру гӯнаи сурхаш

روی فروزان یار و گونه سرخش

Ҳуққаи он сурхи гул , ба рӯй ҳубобаст

حقه آن سرخ گل، به روی حبابست

Умри пар аз ёдгори ҷавр ба ҷавр аст

عمر پر از یادگار جور به جور است

Ишқ фақат ёдгор аҳд шабобаст

عشق فقط یادگار عهد شبابست

Бист ва ду соласт , тунд май рӯй эй умр !

بیست و دو سالست، تند می روی ای عمر!

Андакии имшаби таъаммули ин чаҳ шитобаст ?

اندکی امشب تأمل این چه شتابست؟

Рӯзи хароби ман , аз харобии бахтам :

روز خراب من، از خرابی بختم:

Нест : ки аз асл , рӯзгор харобаст !

نیست: که از اصل، روزگار خرابست!