Ман чу як ғунчаи бишкуфтаи гиребони чокам

من چو یک غنچه بشکفته گریبان چاکم

Гар чу гул бошам , дар чашми хасони хошокам

گر چو گل باشم، در چشم خسان خاشاکم

Дода фатвоӣ ба нопокии ман муфтии шаҳр

داده فتوای به ناپاکی من مفتی شهر

Каз чаҳ бар соҳати покизаи дайни ҳаттокам

کز چه بر ساحت پاکیزه دین هتاکم

Шукри яздон ки худ ин айб накарданд маро

شکر یزدان که خود این عیب نکردند مرا

Ки бар дидаи нопоки касони нопокам

که بر دیده ناپاک کسان ناپاکم

Гар дар ойина нопок бибинӣ , рухи пок

گر در آئینه ناپاک ببینی، رخ پاک

Нақс рух нест , чунин ҳукм кунад идрокам

نقص رخ نیست، چنین حکم کند ادراکم

Бории орои ҳакӣмонаи худро ҳамаи гоҳ

باری آرای حکیمانه خود را همه گاه

Фош мегӯям ва як зарра набошад бокам

فاش می گویم و یک ذره نباشد باکم

Мункирами ман ки ҷаҳонӣ ба ҷуз ин бозояд

منکرم من که جهانی به جز این بازآید

Чаҳ кунам дарак намӯдааст чунин идрокам

چه کنم درک نموده است چنین ادراکم

Қиссаи одаму ҳаввоӣ , дурӯғаст , дурӯғ

قصه آدم و حوای، دروغ است، دروغ

Насли маймунаму афсона буд аз хокам

نسل میمونم و افسانه بود از خاکم

Кош ҳамчун падарони лухт ба ҷангал будам

کاش همچون پدران لخت به جنگل بودم

Ки на худ ғуссаи маскани баду неи пӯшокам

که نه خود غصه مسکن بد و نی پوشاکم

Ман ҳамон дона беқимату қадарам ки рӯм

من همان دانه بی قیمت و قدرم که روم

Дар дили хоки дарун , то ки бар ояд токам

در دل خاک درون، تا که بر آید تاکم

Длброи ҳеҷ кас аз покӣ ман нашносад

دلبرا هیچ کس از پاکی من نشناسد

Тўшносӣ ки бар ишқи ту чун бе бокам

توشناسی که بر عشق تو چون بی باکم

Оташи меҳри ту бгдохтаҳи қалбами зон рӯй

آتش مهر تو بگداخته قلبم زآن روی

То ки меҳрат биншинад , ба дил чун локам

تا که مهرت بنشیند، به دل چون لاکم

Нақши меҳри ту чаҳ лозим , ки ба қалбам бошад

نقش مهر تو چه لازم، که به قلبم باشد

Аз азали меҳри ту кандааст ба дили ҳаккокам

از ازل مهر تو کنده است به دل حکاکم

На гумони дори пас аз мурданам аз ман барраӣ

نه گمان دار پس از مردنم از من برهی

Бод ҳар рӯза фишонд ба қудумати хокам

باد هر روزه فشاند به قدومت خاکم