Длбро ! эй ки турои табъи суханпарвар ман !

دلبرا! ای که ترا طبع سخن‌پرور من!

Меҳрбон кард ки дастӣ бикашӣ бар сари ман

مهربان کرد که دستی بکشی بر سر من

Сиккаеро ки ( парӣ ) лутф намӯдӣ барисед

سکه ای را که (پری) لطف نمودی برسید

эй парӣ рӯйу парии хуйу парии пайкари ман

ای پری روی و پری خوی و پری پیکر من

Ту худат низ парӣ ҳастӣу беҳтар , зеро

تو خودت نیز پری هستی و بهتر، زیرا

Ивази ин парии он ба ки хўдоӣӣ бар ман

عوض این پری آن به که خودآئی بر من

Аз парӣ бӯданати он қадр ба ман маълумаст

از پری بودنت آنقدر به من معلومست

Ки марои бинӣ ва худ ғоӣбӣ аз манзари ман

که مرا بینی و خود غائبی از منظر من

Гарчи ман сояи ту низ надидам лекин ,

گرچه من سایه تو نیز ندیدم لیکن،

Бози ҳам кам нашавад , сояи ту аз сари ман

باز هم کم نشود، سایه تو از سر من