Ман ки хандам , на бар авзоъ кунун ме хандам

من که خندم، نه بر اوضاع کنون می‌خندم

Ман бад-ӣни гунбад бесақф ва сутун ме хандам

من بدین گنبد بی‌سقف و ستون می‌خندم

Ту ба фармондиҳи авзоъ кунун май хндӣ

تو به فرمانده اوضاع کنون می‌خندی

Ман ба фармондиҳӣ кун Фикўн ме хандам

من به فرماندهی کن فیکون می‌خندم

Ҳамаи кас бар башар буқаламунӣ хандад

همه کس بر بشر بوقلمونی خندد

Ман ба ҳизби фалак буқаламун ме хандам

من به حزب فلک بوقلمون می‌خندم

Халқи хнднд ба ҳар обилаи рухсорӣ ва , ман :

خلق خندند به هر آبله‌رخساری و، من:

Ба рухи ин фалаки обила гаван ме хандам

به رخ این فلک آبله‌گون می‌خندم

Ҳаркас айдун , ба ҷунуни ман маҷнӯн хандад

هرکس ایدون، به جنون من مجنون خندد

Ман бар он кас ки бихандад ба ҷунун ме хандам

من بر آن کس که بخندد به جنون می‌خندم

Ончӣ боист : ба таърих гузашта хандам

آنچه بایست: به تاریخ گذشته خندم

Кардаам ханда , бар оянда кунун ме хандам

کرده‌ام خنده، بر آینده کنون می‌خندم

Ҳарки чун ман самари илм фалокат дидӣ :

هرکه چون من ثمر علم فلاکت دیدی:

Мардӣ аз гиря , ман длшдаҳ хӯн ме хандам

مردی از گریه، من دلشده خون می‌خندم

Баъд аз ин ман занам аз илму фунуни дам , ҳошо !

بعد از این من زنم از علم و فنون دم، حاشا!

Ман ба ҳарчӣ бтар илм ва фунун механдам !

من به هرچه بتر علم و فنون می‌خندم!