Хокам ба сар , зи ғусса ба сар , хок агар кунам

خاکم به سر، ز غصه به سر، خاک اگر کنم

Хоки ватан ки рафт , чаҳ хокӣ ба сар кунам ?

خاک وطن که رفت، چه خاکی به سر کنم؟

Оўх кулоҳ нест ватан то ки аз серум

آوخ کلاه نیست وطن تا که از سرم

Бардоштанд , фикри кулоҳӣ дигар кунам

برداشتند، فکر کلاهی دگر کنم

Марди он буд ки ин каллааш бар сараст ва , ман :

مرد آن بود که این کلهش بر سر است و، من:

Номардум ар ба бекалла , онӣ басар кунам

نامردم ار که بی کله، آنی بسر کنم

Ман он ним ки яксараи тадбири мамлакат

من آن نیم که یکسره تدبیر مملکت

Таслими ҳарзаи гирди қазо ва қадар кунам

تسلیم هرزه گرد قضا و قدر کنم

Зеру зибр агар накунӣ хоки хасми мо

زیر و زبر اگر نکنی خاک خصم ما

эй чарх ! зер ва рӯй ту , зер ва зибр кунам

ای چرخ! زیر و روی تو، زیر و زبر کنم

Ҷоӣисти орзӯии ман , ар ман ба он расм

جائیست آرزوی من، ار من به آن رسم

Аз рӯй наъши лашкари душман гузар кунам

از روی نعش لشکر دشمن گذر کنم

Ҳар ончӣ мекунӣ ? бикун эй душмани қавӣ !

هر آنچه می کنی؟ بکن ای دشمن قوی!

Ман низ агар қавӣ шудам аз ту бтар кунам ! !

من نیز اگر قوی شدم از تو بتر کنم!!

Ман он ним ба марг табиӣ шавам ҳалок

من آن نیَم به مرگ طبیعی شوم هلاک

Венаи косаи хӯн ба бистари роҳат ҳадар кунам

وین کاسه خون به بستر راحت هدر کنم

Маъшӯқ « ишқӣ » эй ватан , эй маҳди ишқи пок !

معشوق «عشقی » ای وطن، ای مهد عشق پاک!

эй он ки зикри ишқи ту шом ва саҳар кунам :

ای آن که ذکر عشق تو شام و سحر کنم:

« ишқат на срсрӣаст ки аз сар ба дар шавад »

«عشقت نه سرسری است که از سر به در شود»

« меҳрат на ъорзист ки ҷой дигар кунам »

«مهرت نه عارضیست که جای دگر کنم »

« ишқи ту дар вуҷӯдаму меҳри ту дар дилам »

«عشق تو در وجودم و مهر تو در دلم »

« бо шер андарун шуд ва бо ҷон ба дар кунам »

«با شیر اندرون شد و با جان به در کنم »