Бо ҳар муҳӣт , хеш , на ҳам ранг ме кунам

با هر محیط، خویش، نه هم‌رنگ می‌کنم

Неи лаҳни худ , раҳин ҳар оҳанг ме кунам

نی لحن خود، رهین هر آهنگ می‌کنم

Монам ки то бигардади ҳам ранги ман муҳӣт

مانم که تا بگردد هم‌رنگ من محیط

Онгаҳ бибин чаҳ сони ҳамаро ранг ме кунам

آنگه ببین چه سان همه را رنگ می‌کنم

То рӯзи хуши кушояд : оғӯши худ ба ман

تا روز خوش گشاید: آغوش خود به من

Дар рӯзи сахт , арса ба худ танг ме кунам

در روز سخت، عرصه به خود تنگ می‌کنم

Аз нақши табъи хеш , дар ин мамлакати зи нав

از نقش طبع خویش، در این مملکت ز نو

Таҷдиди аҳди нақша Аржанг ме кунам

تجدید عهد نقشه ارژنگ می‌کنم

Бо муддаӣ бигӯӣ ба таъқиб ман меЭй

با مدعی بگوی به تعقیب من میای

Ман худ нагашта хаста , туро ланг ме кунам

من خود نگشته خسته، ترا لنگ می‌کنم

Тиру камон , забону сухани гӯ ба хасми ман :

تیر و کمان، زبان و سخن گو به خصم من:

Ин тир ва ин камон будам , ҷанг ме кунам

این تیر و این کمان بودم، جنگ می‌کنم

Номад ба чанги ман , зи ватани ғайри мӯии хеш

نامد به چنگ من، ز وطن غیر موی خویش

Пас мӯӣу рӯзи мӯя ӯ чанг ме кунам

پس موی و روز مویه او چنگ می‌کنم

Девона « ишқӣ »аст на « маҷнӯн » ман ин сухан

دیوانه «عشقی» است نه «مجنون» من این سخن

Исбот бо адилла ва фарҳанг ме кунам

اثبات با ادله و فرهنگ می‌کنم

Маҷнӯни з рӯй ақл ҳаме гуфт дилбараст :

مجنون ز روی عقل همی گفت دلبر است:

Лайлӣу дил ба туррааш оўнг ме кунам

لیلی و دل به طره‌اش آونگ می‌کنم

Маҷнӯни манам ки ишқ ватан дораму фиғон

مجنون منم که عشق وطن دارم و فغان

Аз ишқи обу хоки гул ва санг ме кунам

از عشق آب و خاک گل و سنگ می‌کنم