Омёни шеъри ту бо шукр , баробар ме кунанд

عامیان شعر تو با شکر، برابر می‌کنند

Орифони зини ваҳми ботил , хок бар сар ме кунанд

عارفان زین وهم باطل، خاک بر سر می‌کنند

Коргоҳ қанд набӯд , он даҳони коиди бурун

کارگاه قند نبود، آن دهان کآید برون

Ҳар сухан , ташбеҳи он бар қанд ва шукр ме кунанд

هر سخن، تشبیه آن بر قند و شکر می‌کنند

Коргоҳи қанд аз як дараш , қанд ар ме баранд

کارگاه قند از یک درْشْ، قند ار می‌برند

Аз дар дигари чуғундар , бориш андар ме кунанд

از در دیگر چغندر، بارش اندر می‌کنند

Аз даҳонат ҳар сухан коед бурун , чун шукр аст

از دهانت هر سخن کاید برون، چون شکر است

Пас яқини риндон , ба мотҳтт чуғундар ме кунанд

پس یقین رندان، به ماتحتت چغندر می‌کنند

эй сабо баргир риши муддаӣу гӯи зи ман

ای صبا برگیر ریش مدعی و گو ز من

Ънқрибои риндҳо , чархи ту чанбар ме кунанд

عنقریبا رندها، چرخ تو چنبر می‌کنند

Ҳеҷ май доне тараф гардӣдае бо мардумӣ

هیچ می‌دانی طرف گردیده‌ای با مردمی

Кати чуғундари рехта , ҳар чиз бадтар мекунанд ! !

کت چغندر ریخته، هر چیز بدتر می‌کنند!!

. . .

. . .

. . .

. . .

эй худои ин халқ , атри машкро бенанду боз

ای خدا این خلق، عطر مشک را بینند و باز

Бо гули афюни димоғи худ муаттар ме кунанд

با گل افیون دماغ خود معطر می‌کنند

Таъми шукри табъ « ишқӣ »ро ниҳоданду ҳама

طعم شکر طبع «عشقی » را نهادند و همه

Бар алафҳои биёбон , ҳамла чун хар мекунанд !

بر علف‌های بیابان، حمله چون خر می‌کنند!

Халқро пайғамбарии Нӯҳ , бовар нест ! лек

خلق را پیغمبری نوح، باور نیست! لیک

Даъвии яздоне аз , гӯсола бовар мекунанд !

دعوی یزدانی از، گوساله باور می‌کنند!

Ин вазиронро хиёнат , ирс аз « ҷонўсёр »

این وزیران را خیانت، ارث از «جانوسیار»

Монда , « доро »ро фидои баҳр « Сикандар » мекунанд ! !

مانده، «دارا» را فدا بهر «سکندر» می‌کنند!!