Шунидам нависандае дар қадим
شنیدم نویسنده ای در قدیم
Нависандаи поки раъйу ҳаким
نویسنده پاک رأی و حکیم
Гузидаи яке чома , иншо намӯд
گزیده یکی چامه، انشا نمود
Шаҳи аср аз он нома расво намӯд
شه عصر از آن نامه رسوا نمود
Гирифт он ҳҷономаҳ , онсони ривоҷ
گرفت آن هجانامه، آنسان رواج
Ки шаҳро дарун шуд , ба сари бими тоҷ
که شه را درون شد، به سر بیم تاج
Бифармуд кони нома ҳо сӯхтанд
بفرمود کآن نامه ها سوختند
Лаби он нависандаро дӯхтанд
لب آن نویسنده را دوختند
Бар шаҳи басии нома , оташ заданд
بر شه بسی نامه، آتش زدند
Бадаши оташи қаҳр , обаш заданд
بدش آتش قهر، آبش زدند
Қазоро дар он дам , яке тунди бод
قضا را در آن دم، یکی تند باد
Ба домони шаҳ , муштии оташи ниҳод
به دامان شه، مشتی آتش نهاد
Шаҳ аз он бало , роҳ рафтан гирифт
شه از آن بلا، راه رفتن گرفت
Валикини яке мехаш , доман гирифт
ولیکن یکی میخش، دامن گرفت
Мари он шоҳро мех , бар тахт дӯхт
مر آن شاه را میخ، بر تخت دوخت
Нигаҳдошт то он ки , бар тахти сӯхт
نگهداشت تا آن که، بر تخت سوخت
Саропардау тахти шаҳ ҳар чаҳ буд
سراپرده و تخت شه هر چه بود
Гирифт оташу зӯр оташ фузуд
گرفت آتش و زور آتش فزود
Ба даҳ сония яксар , он боргоҳ
به ده ثانیه یکسر، آن بارگاه
БиФтод дар чанги оташ чу шоҳ
بیفتاد در چنگ آتش چو شاه
Ба фикри шаҳ онгаҳ набад ҳеҷ кас
به فکر شه آنگه نبد هیچ کس
Тамомӣ ба фикри худ аз пеш ва пас
تمامی به فکر خود از پیش و پس
Кас аз хеш , бар шаҳи нпрдохтӣ
کس از خویش، بر شه نپرداختی
Дар он дам касе шоҳ нашинохтӣ
در آن دم کسی شاه نشناختی
Бар мардуми он рӯзи сахту сиёҳ
بر مردم آن روز سخت و سیاه
Ҳамаи гӯнаи бади фикр , ҷузи фикри шоҳ
همه گونه بد فکر، جز فکر شاه
Забонаи кашони оташ , аз қавли шоҳ
زبانه کشان آتش، از قول شاه
Чунин зи он нависандаи бади узрхоҳ :
چنین ز آن نویسنده بد عذرخواه:
Кигар номаҳои ту афрӯхтам
که گر نامه های تو افروختم
Ба ҷабронаши ин бас , ки худ сӯхтам
به جبرانش این بس، که خود سوختم
Агар дӯхтам ман , лбонт ба сих
اگر دوختم من، لبانت به سیخ
Кунун дӯхтам , ҷони худро ба мех !
کنون دوختم، جان خود را به میخ!
Нависанда бар ҳар ки , оҳаш гирифт
نویسنده بر هر که، آهش گرفت
Шаҳ ар буд бар тахт , оташ гирифт
شه ار بود بر تخت، آتش گرفت