Дар мнтҳоолиаҳи хиёбон , буд падед

در منتهاالیه خیابان، بود پدید

Теҳрони буруни шаҳр , харобаи яке банноӣ

تهران برون شهر، خرابه یکی بنای

Густардаи ма , зи равзанаи шохҳои бед

گسترده مه، ز روزنهٔ شاخ‌های بید

Фаршӣ ки то бад , ар билразад ҳамеи ҳавоӣ

فرشی که تا بد، ار بلرزد همی هوای

Соъат дувоздаҳаст , ?ҳуллои нима шаб расед

ساعت دوازده است، هلا نیمه‌شب رسید

Ҷузи вои вой ҷғд наёяд дигар садоӣ

جز وای وای جغد، نیاید دگر صدای

Як бист солаи шоирӣ , оворау Фарид

یک بیست‌ساله شاعری، آواره و فرید

Бо ҳайкали наҳифу хаёлот ғам физой

با هیکل نحیف و خیالات غم‌فزای

Аз дасти мехи кафш ба по , гуҳ ҳаме ҷаҳид

از دست میخ کفش به پا، گه همی جهید

Дар кафш менамӯд , ҳамеи ҷобаи ҷои пой

در کفش می‌نمود، همی جابه‌جای پای

Чун дилаши хӯрок ва чу пероҳани шаҳид

چون دلش خوراک و چو پیراهن شهید

Дӯшаши ъабои куҳна , кафан дар бар гадоӣ

دوشش عبای کهنه، کفن در بر گدای

Шом аз пас гуруснагӣ , муддатии мадид

شام از پس گرسنگی، مدتی مدید

Як нима нон бихӯрада , пас кӯча дар хафоӣ

یک نیمه نان بخورده، پس کوچه در خفای

Дар ларзау тъб , зи таб ва навба ме макед

در لرزه و تعب، ز تب و نوبه می‌مکید

Андари даҳонаш ангушт , аз ҳасрати давоӣ

اندر دهانش انگشت، از حسرت دوای

Ногуҳи сукут , пардаи шабро з ҳам дарид

ناگه سکوت، پردهٔ شب را ز هم درید

Аз дасти ҳузни хеш , чу бигиристҳои ҳои

از دست حزن خویش، چو بگریست های های

Хобид рӯй хоку ъабо бар сараш кашид

خوابید روی خاک و عبا بر سرش کشید

Сангии ниҳоди зери сараш , баҳри муттакоӣ

سنگی نهاد زیر سرش، بهر متکای

Бо он ки дар натиҷаи ишқ ватан гузид

با آن که در نتیجه، عشق وطن گزید

Дар ин хароби мондаи ватан дар хароба ҳои

در این خراب مانده وطن در خرابه‌های

Бозаш бибин казу , дар ва девораш ме шунид

بازش ببین کزو، در و دیوارش می‌شنید

Доими зи шом то саҳар , ин нола кӣ худоӣ !

دائم ز شام تا سحر، این ناله کی خدای!