Ман ба дашти андару дашти оғши симини маҳтоб
من به دشت اندر و دشت آغش سیمین مهتاب
Нуқра , гардӣ ба замин карда зи гардуни партоб
نقره، گردی به زمین کرده ز گردون پرتاب
Дашти оғишта , карон то ба карон дар симоб
دشت آغشته، کران تا به کران در سیماب
Рухи зишти фалак , онҷо шудаи беруни зи ниқоб
رخ زشت فلک، آنجا شده بیرون ز نقاب
Ҳамаи офоқ дар он афсурда
همه آفاق در آن افسرده
Маи равони ҳамсари шамъи мурда
مه روان همسر شمع مرده
Чаҳ фазойӣ ? сухан аз мӯату Фногўиӣ буд !
چه فضایی؟ سخن از موت و فناگویی بود!
Чаҳ ҳавоӣ ? ъФну мурдаи намои бӯе буд !
چه هوایی؟ عفن و مردهنما بویی بود!
Ваҳшату марги муҷассам шуда ҳар сӯе буд !
وحشت و مرگ مجسم شده هر سویی بود!
Савт гарчи на ба миқдори сари мӯе буд
صوت گرچه نه به مقدار سر مویی بود
Бози гӯйӣ ки зи амвоти ҳаёҳӯе буд !
باز گویی که ز اموات هیاهویی بود!
Гоҳи овозаи як парвозӣ
گاه آوازه یک پروازی
Расад аз ҷғдӣу гуҳи овозӣ
رسد از جغدی و گه آوازی
Тираи сангӣ , сар ҳар мақбарае , карда ватан
تیره سنگی، سر هر مقبرهای، کرده وطن
Чун дарахтони бурӣдаи зи камар дар ба чаман
چون درختان بریده ز کمر در به چمن
Зер поем ҳамаи ҷо : ҷумҷумаи халқи куҳан
زیر پایم همهجا: جمجمه خلق کهن
Бо ҳамаи хомшӣ , онон ба сухан бо ман ва , ман :
با همه خامشی، آنان به سخن با من و، من:
Гӯйӣ аз мурдаи дилӣ , дар даҳанами мурдаи сухан
گویی از مردهدلی، در دهنم مرده سخن
Бар сари хоки сари халқ , қадам
بر سر خاک سر خلق، قدم
Ҳаштуми он шаби басии алқсаҳи қадам
هشتم آن شب بسی القصه قدم
Нахлҳо : соя ба ҳамсоягӣам густарда
نخلها: سایه به همسایگیام گسترده
Боди он соя гуҳ оварда ва гоҳе барда
باد آن سایه گه آورده و گاهی برده
Ман дар ин васваса , аз манзараи ин парда
من در این وسوسه، از منظره این پرده
Рӯҳ амвотаст инҳо ки таҷаллӣ карда
روح اموات است اینها که تجلی کرده
Ки ҳузури манашон дар ҳаяҷон оварда
که حضور منشان در هیجان آورده
Чаҳ азин рӯй ҳаме ҷунбандӣ
چه ازین روی همی جنبندی
Гуҳи ҷҳндӣу гуҳии хсбндӣ
گه جهندی و گهی خسبندی
Бод дар ғурраш ва аз қаҳр дарахтон ғавғост
باد در غرش و از قهر درختان غوغاست
Ҳамаи сӯи валвалау зилзилау воўилост
همهسو ولوله و زلزله و واویلاست
Хок амвот бишуд гирд ва ба гардун бархест
خاک اموات بشد گرد و به گردون برخاست
Сад ҳазор оҳи дили мурда , дар ин гирд ҳавост
صد هزار آه دل مرده، در این گرد هواست
Мурдаи дил , манзари нахлистон аз ин грдФност
مردهدل، منظر نخلستان از این گردفناست
Номаи марг ҳамоно ҳар барг
نامه مرگ همانا هر برگ
Ҳар дарахтии ду ҳазор ояти марг
هر درختی دو هزار آیت مرگ
Бод , ҳаии барги дарахтон ба чаман май борад
باد، هی برگ درختان به چمن میبارد
Марг , гӯи номаи даъвати сари ман май борад
مرگ، گو نامه دعوت سر من میبارد
Баси зи симои фалак , доғи куҳан май борад
بس ز سیمای فلک، داغ کهن میبارد
Аз сифедӣ , ма , осори мҳн май борад
از سفیدی، مه، آثار محن میبارد
Барф маргаст ва ё абри кафан май борад
برف مرگ است و یا ابر کفن میبارد
Бории ин саҳна , пар аз ваҳшату мӯат
باری این صحنه، پر از وحشت و موت
Гӯши ман кар шуда аз касрати савт
گوش من کر شده از کثرت صوت
Ин замин : анҷумани хилват хомӯшон аст
این زمین: انجمن خلوت خاموشان است
Бистар хуфтани доруии адам навашон аст
بستر خفتن داروی عدم نوشان است
Маҳди осўдн аз ёд фаромӯшон аст
مهد آسودن از یاد فراموشان است
Ҷои пероҳани яктои бетон пӯшон аст
جای پیراهن یکتای بتن پوشان است
Ин хароботи пар аз калла мадҳушон аст
این خرابات پر از کله مدهوشان است
Чашми ин хоки з ҳар чизи параст
چشم این خاک ز هر چیز پرست
Мурдаи шӯяши бабрад мурда хураст
مرده شویش ببرد مرده خورست
Бар сари наъши писар , шевани модари дида
بر سر نعش پسر، شیون مادر دیده
Наварӯсон ба кафан , дар бар шавҳари дида
نوعروسان به کفن، در بر شوهر دیده
Сол ҳо бӯда ки аз ашки заминтар дида
سالها بوده که از اشک زمین تر دیده
Пери ҳафтод ба умр , ончии саросари дида
پیر هفتاد به عمر، آنچه سراسر دیده
Ин баҳри ҳафта , ҳафтод баробари дида
این بهر هفته، هفتاد برابر دیده
Ман дар ин фикрату ҳаии боди афзуд
من در این فکرت و هی باد افزود
Гӯшам аз хок « маи обод » олуд
گوشم از خاک «مه آباد» آلود