Биму ҳасрат , дигар ин бора чунон озурдам

بیم و حسرت، دگر این باره چنان آزردم

Ки бипошед қувоем зи ҳаму пжмрдм

که بپاشید قوایم ز هم و پژمردم

Суст шуд поем ва бо сар ба замини бархӯрдам

سست شد پایم و با سر به زمین برخوردم

Мурда шуд зинда ва ман зиндаи зи ваҳшати мардум

مرده شد زنده و من زنده ز وحشت مردم

Пас азин ҳар чаҳ ба хотир дорам

پس ازین هر چه به خاطر دارم

Ҳамаро хобу гумони пиндорам

همه را خواب و گمان پندارم

Гарчи он ҳодисаи неи хоб ва на бедорӣ буд

گرچه آن حادثه نی خواب و نه بیداری بود

Ҳолатии барзахи беҳӯшӣу ҳушёрӣ буд

حالتی برزخ بیهوشی و هشیاری بود

На чу дар мавқеи одӣ , назарами корӣ буд

نه چو در موقع عادی، نظرم کاری بود

На ҷаҳони яксара аз манзараам орӣ буд

نه جهان یکسره از منظره ام عاری بود

Кони кафани тираи зи ҷои брҷнбид

کان کفن تیره ز جا برجنبید

Мари маро бо назар хира бидид

مر مرا با نظر خیره بدید

Хост аз ҷой ба пои андак ва вопас шуд низ

خاست از جای به پا اندک و واپس شد نیز

Вонамӯди аинсони кӯро буд аз ман парҳез

وانمود اینسان کو را بود از من پرهیز

Бо яке нола ларзанда ваҳшати ангез

با یکی ناله لرزنده وحشت انگیز

Гуфт эй хуфтаи бегона аз ӣнҷо бархез

گفت ای خفته بیگانه از اینجا برخیز

Ки пари асрор дар ва девор аст

که پر اسرار در و دیوار است

Пояи хишту гулаш асрор аст

پایه خشت و گلش اسرار است

Ин тилисмаст на як зумраи зи ободонӣ

این طلسم است نه یک زمره ز آبادانی

Ин тилисмӣаст ки дар даҳр надорад сонӣ

این طلسمی است که در دهر ندارد ثانی

Ба тилисмаст дар он рӯзу шаби Эронӣ

به طلسم است در آن روز و شب ایرانی

Зин тилисмаст диёри ту бад-ӣни вайронӣ !

زین طلسم است دیار تو بدین ویرانی!

Ман ҳаюлоӣ саодат ҳастам

من هیولای سعادت هستم

Ки бар ин тираи сарои дили бастам

که بر این تیره سرا دل بستم

Мари марои ҳеҷ гунаҳ нест ба ҷузи онкии занам

مر مرا هیچ گنه نیست به جز آنکه زنم

Зин гуноҳаст ки то зиндаам андари кафанам

زین گناه است که تا زنده ام اندر کفنم

Ман сияҳи пӯшам ва то ин сияҳ аз тан накунам

من سیه پوشم و تا این سیه از تن نکنم

Ту сияҳи бахтӣу бадбахт чу бахти ту манам

تو سیه بختی و بدبخت چو بخت تو منم

Ман агар гарем ,гарӣоне ту

من اگر گریم، گریانی تو

Ман агар хандам , хандонии ту

من اگر خندم، خندانی تو

Бикунамгар зи тани ин ҷома , гуноҳаст маро !

بکنم گر ز تن این جامه، گناهست مرا!

Накунам , умр дар ин ҷома , табоҳаст маро !

نکنم، عمر در این جامه، تباهست مرا!

Чаҳ кунам ? бахт аз ин рахт , сиёҳаст маро !

چه کنم؟ بخت از این رخت، سیاهست مرا!

Ҳосили умр аз ин зиндагӣ , оҳаст маро !

حاصل عمر از این زندگی، آهست مرا!

Заҳмати мурдани ман як қадамаст !

زحمت مردن من یک قدم است!

То лаби гӯри кафан дар танамаст !

تا لب گور کفن در تنم است!

Фақат аз мурданами ойин мамотам боқӣаст

فقط از مردنم آئین مماتم باقیست

Яъне он фотиҳаи хуоне вафотам боқӣаст

یعنی آن فاتحه خوانی وفاتم باقیست

Инки бинии ту ки бози ин , рух мотам боқӣаст

اینکه بینی تو که باز این، رخ ماتم باقیست

Ёдгорӣаст , каз айём ҳаётам боқӣаст

یادگاری است، کز ایام حیاتم باقیست

Баҳр гӯраст маъаттал мондам

بهر گور است معطل ماندم

Варна ман фотиҳа худ хондам

ورنه من فاتحه خود خواندم

Аз ҳамон дам ки дар ин тираи диёр омада ам

از همان دم که در این تیره دیار آمده ام

Худ кафан карда бабр , худ ба мазор омада ам

خود کفن کرده ببر، خود به مزار آمده ام

Ҳамчуи мавҷӯди ҷамодӣ , на бакор омада ам

همچو موجود جمادی، نه بکار آمده ام

ҶўФи ин кӣсаи сарбаста , бабор омада ам

جوف این کیسه سربسته، ببار آمده ام

То дарин тираи кафан дар шудаам !

تا درین تیره کفن در شده ام!

Зиндаи не , мурда мотам задаам !

زنده نی، مرده ماتم زده ام!

То ба акнӯн ки ҳазор ва саду Андӣ соласт :

تا به اکنون که هزار و صد و اندی سال است:

Андари ин буқъа , дарин ҷома , марои ин ҳол аст

اندر این بقعه، درین جامه، مرا این حال است

Ғасб аз он , ҳақи ҳаёти ман зишт иқбол аст

غصب از آن، حق حیات من زشت اقبال است

( ман ) бо ту ин умри шигифти ори ту беамсол аст

(من) با تو این عمر شگفت آر تو بی امثال است

Падару модарат оё ки баданд ?

پدر و مادرت آیا که بدند؟

Ту чаро зиндае , онҳо чаҳ шуданд !

تو چرا زنده ای، آنها چه شدند!

Бар забонам бар ӯ , ҳарфи падар чун омад

بر زبانم بر او، حرف پدر چون آمد

Бар Рахши вазъияти ҳол дигаргун омад

بر رخش وضعیت حال دگرگون آمد

Гўӣии ин ҳарф харошидашу дил хӯн омад

گوئی این حرف خراشیدش و دل خون آمد

Чун зи баси оҳ аз он сина маҳзун омад

چون ز بس آه از آن سینه محزون آمد

Ҳар чаҳ гуфтам : чаҳ шиддат ? дар посух

هر چه گفتم: چه شدت؟ در پاسخ

Нола сар кард ки оўхи оўх

ناله سر کرد که آوخ آوخ

« ман ба вайронаи зи вайрон шудани Эронам !

«من به ویرانه ز ویران شدن ایرانم!

Ман малики зодаи ин мамлакати вайронам !

من ملک زاده این مملکت ویرانم!

Духтари хусрави шоҳаншаҳ дерин будам

دختر خسرو شاهنشه دیرین بودم

Нозпрўрдаҳ дар доман ширин будам

نازپرورده در دامن شیرین بودم

Хонаи аввали ман , гӯша вайрона набӯд

خانه اول من، گوشه ویرانه نبود

Чаҳ ҳрмхонаҳи аҷдоди ман ин хона набӯд

چه حرمخانه اجداد من این خانه نبود

Духти шоҳӣ ки збми мамлакаташ то қофаст

دخت شاهی که زبم مملکتش تا قافست

Шуда вайрона нишин эй фалак ин инсофаст ?

شده ویرانه نشین ای فلک این انصافست؟

Сипас ӯ хира бимонад ва ман низ

سپس او خیره بماند و من نیز

Хира : зини қиссаи асроромез

خیره: زین قصه اسرارآمیز

Фарти он хиргими ҳол мҷонин оварад

فرط آن خیرگیم حال مجانین آورد

Дару девор ба чашмами ҳама рангин оварад

در و دیوار به چشمم همه رنگین آورد

Хиштҳо дар назарам , шакл шаётин оварад

خشت ها در نظرم، شکل شیاطین آورد

Бар димоғам , асари латма сангин оварад

بر دماغم، اثر لطمه سنگین آورد

Пеш каз воҳима , аз худ биравам

پیش کز واهمه، از خود بروم

Ба казин воҳима , аз худ биравам

به کزین واهمه، از خود بروم