Ҷустам аз ҷой ва надонам чаҳ дигар пеш омад
جستم از جای و ندانم چه دگر پیش آمد
Чаҳ дигар бар сари ин шоир дарвеш омад
چه دگر بر سر این شاعر درویش آمد
Он қадр ҳаст ки як мартаба бар хеш омад
آنقدر هست که یک مرتبه بر خویش آمد
Поем андари равиш , аз шиддат ташвиш омад
پایم اندر روش، از شدت تشویش آمد
Бдўидми ҳамаи ҷо , ҳар чаҳ кам ва беш омад
بدویدم همه جا، هر چه کم و بیش آمد
Серуми охир ба сутунии бархӯрд
سرم آخر به ستونی برخورد
АўФтодм ба замини хобами барад
اوفتادم به زمین خوابم برد
Субҳ бархестам , ангушт задам бар дида
صبح برخاستم، انگشت زدم بر دیده
Хештан дидам , бар хок ва ба гул молидаа
خویشتن دیدم، بر خاک و به گل مالیده
Лаби ҷўӣӣ дар дарвозаи даҳ хобида
لب جوئی در دروازه ده خوابیده
Офтоб аз уфуқи андак , ба серуми тобида
آفتاب از افق اندک، به سرم تابیده
Хотири ҷамъи ман аз дӯши зи ҳам пошида
خاطر جمع من از دوش ز هم پاشیده
Хостм бар сари по бӯҳт зада
خاستم بر سر پا بهت زده
Боз дидам ки зи як гӯшаи даҳ :
باز دیدم که ز یک گوشه ده:
Бо яке кӯза , ҳамон зан ба лаб об омад
با یکی کوزه، همان زن به لب آب آمد
Ман дар андеша ки ин манзара дар хоб омад
من در اندیشه که این منظره در خواب آمد
Дидам он зан ки бпндор ту ноёб омад
دیدم آن زن که بپندار تو نایاب آمد
зи раҳи дигар бо коса ва бушқоб омад
ز ره دیگر با کاسه و بشقاب آمد
зи сӯии дигар бо як бағал асбоб омад
ز سوی دیگر با یک بغل اسباب آمد
Шуд се тани духтари касрии сари об
شد سه تن دختر کسری سر آب
Ҷамъ ва аз бим шудам ман бе тоб
جمع و از بیم شدم من بی تاب
Пас саросемаи давидам , сӯии даҳ то ки магар
پس سراسیمه دویدم، سوی ده تا که مگر
Дигари ин манзара ҳавл наёяд ба назар
دیگر این منظره هول نیاید به نظر
Бози он зани сар раҳ шуд зи яке хонаи бадар
باز آن زن سر ره شد ز یکی خانه بدر
Ҳаштуми он роҳу давидам ба сӯии роҳ дигар
هشتم آن راه و دویدم به سوی راه دگر
Вндри он роҳ варо дидам як бачаи писар :
وندر آن راه ورا دیدم یک بچه پسر:
Дорад андари бағали он тираи кафан
دارد اندر بغل آن تیره کفن
Сипас оҳистаи хиромади сӯии ман
سپس آهسته خرامد سوی من
Ба сӯии қофилаи алқсаҳ , хиромедам зуд
به سوی قافله القصه، خرامیدم زود
Боз дидам ҳар зан ки дар он қофила буд
باز دیدم هر زن که در آن قافله بود
Ҳама чун духтари касрӣ , ба назар ҷилва намӯд
همه چون دختر کسری، به نظر جلوه نمود
Ҷузи яке зан ки мусулмон набад ва буд яҳуд
جز یکی زن که مسلمان نبد و بود یهود
Бории ин қисса бар аҳволи ман инро афзуд
باری این قصه بر احوال من این را افزود
Ин ҳикояти ҳама ҷо ме гуфтам
این حکایت همه جا می گفتم
Чун се сол дигар Эрон рафтам
چون سه سال دگر ایران رفتم
Ҳар чаҳ зан дидам онҷои ҳама онсон дидам !
هر چه زن دیدم آنجا همه آنسان دیدم!
Ҳамаро зиндаи даруни кафан инсон дидам !
همه را زنده درون کفن انسان دیدم!
Ҳамаро сӯрати он зода сосон дидам !
همه را صورت آن زاده ساسان دیدم!
Саф ба сафи духтари касрии ҳамаи ҷо сон дидам
صف به صف دختر کسری همه جا سان دیدم
Хештанро пас аз ин қисса ҳаросон дидам
خویشتن را پس از این قصه هراسان دیدم
Ҳамаи ин қисса ба назм оварадам
همه این قصه به نظم آوردم
Фаҳми он бар ту ҳўолт кардам
فهم آن بر تو حوالت کردم