Биё эй субҳи наврӯзӣ , назар кун манзари мо ро

بیا ای صبح نوروزی، نظر کن منظر ما را

зи домон « мдо » бингар фазойии баси мусаффо ро

ز دامان «مدا» بنگر فضایی بس مصفا را

зи нури тозаи хуршед , фарши сурхи дарё ро

ز نور تازه خورشید، فرش سرخ دریا را

Иморат « қизили тўрпоқ » аз ин партави муталло ро

عمارت «قزل طورپاق» از این پرتو مطلا را

Ҳамаи боғоти тозаи сабз дар атрофи онҷо ро

همه باغات تازه سبز در اطراف آنجا را

« қз » ва он тел дар оби шигифти ори муаммо ро

«قز» و آن تل در آب شگفت آر معما را

Дарахтонро шукуфа , зеварин карда саропо ро

درختان را شکوفه، زیورین کرده سراپا را

Кашида зон миёни сарвӣ , ба ҳрсўи рости боло ро

کشیده زان میان سروی، به هرسو راست بالا را

Ки моро медиҳад ёдӣ , зи андоми ту длдоро

که ما را می‌دهد یادی، ز اندام تو دلدارا

Насимӣ май вазади миёни сарвӣ , ба ҳрсўи рости боло ро

نسیمی می‌وزد میان سروی، به هرسو راست بالا را

Ки моро медиҳад ёдӣ , зи андоми ту длдоро

که ما را می‌دهد یادی، ز اندام تو دلدارا

Насимӣ май вазади хуш , тоза созад , рӯҳи дунё ро

نسیمی می‌وزد خوش، تازه سازد، روح دنیا را

Баҳорона диҳад бар мо , навиди марги сармо ро

بهارانه دهد بر ما، نوید مرگ سرما را

Чаҳ сони ташреҳи созам , инбисоти ҳоли ҳоло ро

چه سان تشریح سازم، انبساط حال حالا را

Биҳиштаст ин фазои гӯйӣ , надидам арча онҷо ро

بهشت است این فضا گویی، ندیدم ارچه آنجا را

Тулӯъи шамс , ба ба ! байн чаҳ ҳолат дода дунёро ?

طلوع شمس، به به! بین چه حالت داده دنیا را؟

Мушаъшаъ карда ҳар ҷисми латифи сайқали осоро !

مشعشع کرده هر جسم لطیف صیقل‌آسا را!

Ба дасти нур худ биниҳода заррини тоҷи телҳоро :

به دست نور خود بنهاده زرین تاج تل‌ها را:

Дурахшон карда дарёро , зарафшон карда саҳро ро

درخشان کرده دریا را، زرافشان کرده صحرا را

Табиат гўиё хандад : чун бинад вазъи ҳоло ро

طبیعت گوییا خندد: چون بیند وضع حالا را

ФробгрФтаҳи бонги қҳқҳш , ин дашти зебо ро

فرابگرفته بانگ قهقهش، این دشت زیبا را

Нгорино ! биёи бшмри ғанимат , ин тамошо ро

نگارینا! بیا بشمر غنیمت، این تماشا را