Бисмии аллоҳи арраҳмони арраҳим

بسم الله الرحمن الرحیم

Рӯҳу ишқ ҳар ду дар як замон мавҷӯд шуданд ва аз мкўн дар зуҳӯр омаданд , рӯҳро бар ишқи омезишӣ падед омаду ишқро бо рӯҳи оўизшӣ зоҳир шуд , чун рӯҳи бхосит дар ишқ овехт ишқ аз латофат бадв омехт , бқўти он овезашу омезиши миёни эшон иттиҳод падед омад , надонам ки ишқ сифат шуду рӯҳи зот ё ишқ зот шуду рӯҳи сифат , ҳосил ҳар ду яке шуданд . Чун тобиши ҷамоли маъшӯқ аз аввали дили раббонӣ падед омад ишқ бо рӯҳ дар гуфт ва шунид омад чун яке ббод нисбат дошту дайгарии ботш , боди оташ барме афрӯхту оташи мрўро май сӯхт , ҳосили оташ ғолиб шуду ҳаво мағлуб бимонаду ояи лотбқии влотзр бар вуҷӯд хонд . Ишқи ғолиб шуда чун бпртўи анвор маъшӯқ расед мағлуб шуд бад-ӣн сабаб натавон донист ки ишқ бо ошиқи сохтатар аз он буд ки бо маъшӯқ зеро ки ишқ бар ошиқ амираст аммо дар қабзаи иқтидори маъшӯқ асираст .

روح و عشق هر دو در یک زمان موجود شدند و از مکوّن در ظهور آمدند، روح را بر عشق آمیزشی پدید آمد و عشق را با روح آویزشی ظاهر شد، چون روح بخاصیت در عشق آویخت عشق از لطافت بدو آمیخت، بقوت آن آویزش و آمیزش میان ایشان اتحاد پدید آمد، ندانم که عشق صفت شد و روح ذات یا عشق ذات شد و روح صفت، حاصل هر دو یکی شدند. چون تابش جمال معشوق از اول دل ربانی پدید آمد عشق با روح در گفت و شنید آمد چون یکی بباد نسبت داشت و دیگری بآتش، باد آتش برمی‌افروخت و آتش مرورا می‌سوخت، حاصل آتش غالب شد و هوا مغلوب بماند و آیۀ لاتُبْقِی وَلاتذَر بر وجود خواند. عشق غالب شده چون بپرتو انوار معشوق رسید مغلوب شد بدین سبب نتوان دانست که عشق با عاشق ساخته تر از آن بود که با معشوق زیرا که عشق بر عاشق امیرست اما در قبضۀ اقتدار معشوق اسیر است.