Ҳар чанд ъз ва кибриёсту маҷд ва баҳосту ҷабборӣу қҳористу азимату бузургворӣ дар қисмати васфи маъшӯқ буду аздоди он сифати ошиқ ва ин бидон ҷиҳатаст ки султони ишқи асари худро дар ушшоқ зоҳир кунад на дар маъшӯқ зеро ки сози ишқи ҳасан маъшӯқасту малоҳат ӯ ки млўҳи дом ишқаст ки ишқ ӯро яъне ошиқро бавоситаи ҳасани маъшӯқ сайд кунад пас қайд кунад аммо ишқ дод худ аз маъшӯқ бидон сетанд ки ҳасан ӯро млўҳи вори брдоми вуҷӯди худ май бандад ва ин он маънӣаст ки ошиқу маъшӯқ ҳар ду дарбанд ишқанд ӣнҷои маъшӯқи донаи дом ишқ меояду ошиқи сайд , аҷаби он мурғи қасди илтиқоти он дона мекунад барои онкӣ ӯро дар худ биёбаду қӯт ӯ гардад ва ӯ худ қӯт дона мешавад .

هر چند عز و کبریاست و مجد و بهاست و جباری و قهاریست و عظمت و بزرگواری در قسمت وصف معشوق بود و اضداد آن صفت عاشق و این بدان جهت است که سلطان عشق اثر خود را در عشاق ظاهر کند نه در معشوق زیرا که ساز عشق حسن معشوق است و ملاحت او که ملوح دام عشق است که عشق او را یعنی عاشق را بواسطۀ حسن معشوق صید کند پس قید کند اما عشق داد خود از معشوق بدان ستاند که حسن او را ملوح وار بردام وجود خود می‌بندد و این آن معنی است که عاشق و معشوق هر دو دربند عشقند اینجا معشوق دانۀ دام عشق می‌آید و عاشق صید، عجب آن مرغ قصد التقاط آن دانه می‌کند برای آنکه او را در خود بیابد و قوت او گردد و او خود قوت دانه می‌شود.