Дар фусӯли пешин навиштаам ки ишқро тавваҷуҳ бҷҳтӣ нест Фоинмои тўлўўои Фсми ваҷҳи аллоҳ акнӯн мегӯям ҳадиси ани аллоҳи ҷамили иҳб алҷмол бархон ва биқин бидон ки ошиқи он ҷамол май бояд буд ё ошиқи маҳбӯбаш ва ин рамзӣ қавӣаст дар донистани ишқ . Қисса дароз макун ту ҳммҳбиўи ҳам маҳбӯб зеро ки ҷамол бтбъ маҳбӯбаст бад-ӣни нисбати муҳибӣ ва чун сари халқи аллоҳи адми алии сӯрата дар ту падед шудааст бад-ӣни нисбати маҳбӯбӣ , пас раво буд ки ошиқ дар худ нигарад маъшӯқро бинад дӯст гирад ва дарин мақом таъаддуд бархезад ошиқу маъшӯқу ишқ яке бошад :

در فصول پیشین نوشته‌ام که عشق را توجه بجهتی نیست فَاَیْنَما تُولَوُّوا فَثَمَّ وَجْهُ اللّه اکنون میگویم حدیث اِنَّ اللّهُ جَمیلٌ یُحِبُّ الجَمال برخوان و بیقین بدان که عاشق آن جمال می‌باید بود یا عاشق محبوبش و این رمزی قوی است در دانستن عشق. قصه دراز مکن تو هممحبّیو هم محبوب زیرا که جمال بطبع محبوبست بدین نسبت محبی و چون سر خَلَقَ اللّهُ ادَمَ عَلی صوُرَتِهِ در تو پدید شده است بدین نسبت محبوبی، پس روا بود که عاشق در خود نگرد معشوق را بیند دوست گیرد و درین مقام تعدد برخیزد عاشق و معشوق و عشق یکی باشد: