Ишқ бо худ ғайритӣ тамом дорад ва аз камоли ғайрати худ бо маъшӯқу ошиқ ошно намешавад ва ҳамоно чун оташаст дар санги мкмўн аз камоли ғайритӣ ки бо худ дорад дар зуҳӯр намеояд ва чун зоҳир мешавад дар ҳалоки ошиқ ки дилаш маҳал ӯст мекӯшад то боз дар камӣн мкўн раваду ҷамоли худро аз дидаи ағёри бипушад ътоФ гуфт рӯзии гирди каъбаи муаззама тавоф мекардаму боҳавои нафас масоф мекардам овози мухаддираи бсмъ ман омад ки мегуфт ё молики явми аддӣни волқзоءи вхолқи аларзи волсмоءи арҳми аҳли алҳўоءи востқлҳми ман азими алблоءи анки самиъи алдъоء ътоФ гуфт дар вай нагиристам ӯро дидам дар ҳасан бар сифатӣ ки чашми ҷодӯаши бноўки ғамзаи ҷигари асФёи хстӣу анбари гесуаши доми ҳаво бар пои вақти авлиёи бастӣ :

عشق با خود غیرتی تمام دارد و از کمال غیرت خود با معشوق و عاشق آشنا نمی‌شود و همانا چون آتش است در سنگ مکمون از کمال غیرتی که با خود دارد در ظهور نمی‌آید و چون ظاهر می‌شود در هلاک عاشق که دلش محل اوست می‌کوشد تا باز در کمین مکون رود و جمال خود را از دیدۀ اغیار بپوشد عطاف گفت روزی گرد کعبۀ معظمه طواف می‌کردم و باهوای نفس مصاف می‌کردم آواز مخدرۀ بسمع من آمد که می‌گفت یا مالِکَ یَوْمِ الدّین وَالْقَضاءِ وَخالِقَ الْاَرْضِ وَالْسَّماءِ اِرْحَمْ اَهْلَ الْهَواءِ وَاسْتَقْلِهُمْ مِنْ عَظیمّ الْبَلاءِ اِنَّکَ سَمیعُ الدُّعاءِ عطاف گفت در وی نگریستم او را دیدم در حسن بر صفتی که چشم جادوش بناوک غمزه جگر اصفیا خستی و عنبر گیسوش دام هوا بر پای وقت اولیا بستی:

Вайро гуфтам эй латифаи лутфи яздонеи вои сармояи ҳаёти ҷовдонӣ аз худои шарми надорӣ ки парда аз пеши асрори брдорихсўсо дар чунин ҷойгоҳ бо азимат ва дар чунин боргоҳ бо ҳайбат , гуфт алики ъниёи ътоФи туро ки оташи бало насухтааст балки ин оташ дар конӯни дилат ниФрўхтаҳаст азин сар чаҳ хабар ва азин маънӣ чаҳ асар гуфтам Сайидӣ моолҳб гуфт ишқ аз он аён тараст ки бқўл аён шавад чун оташ дар санги мкмўнст ва чун дрдри садаф макнунаст чун аён шавад арқони вуҷӯд пинҳон шавад ҷони сӯзад онкӣ гуяд дарди ишқ бе дармонасту биёбони ишқ бе поёнаст :

وی را گفتم ای لطیفۀ لطف یزدانی وای سرمایۀ حیات جاودانی از خدای شرم نداری که پرده از پیش اسرار برداریخصوصاً در چنین جایگاه با عظمت و در چنین بارگاه با هیبت، گفت اِلَیْکَ عَنّییا عَطّافُ ترا که آتش بلا نسوخته است بلکه این آتش در کانون دلت نیفروخته است ازین سر چه خبر و ازین معنی چه اثر گفتم سَیّدی مَاالحُبُّ گفت عشق از آن عیان تر است که بقول عیان شود چون آتش در سنگ مکمونست و چون دُرّدر صدف مکنون است چون عیان شود ارکان وجود پنهان شود جان سوزد آنکه گوید درد عشق بی درمانست و بیابان عشق بی پایانست: