Ин бечораро рафиқӣ буд дар илму вараъи бмртбаҳи аъло , машойихи ҳарамин брўзгор ӯ табаррук кардандӣу уламои хуросони бадв тақарруб намудандӣ рӯзӣ ӯро дидам ранҷур шуда ва аз ҳамаи мартабаҳо давр шуда аз ҳолаш пурсидам гуфтанд ӯро бобоҷротии ишқи падед омадааст ва ӯ бо эшон бзбони эшон дар гуфт ва шунид омадааст :

این بیچاره را رفیقی بود در علم و ورع بمرتبۀ اعلی، مشایخ حرمین بروزگار او تبرک کردندی و علمای خراسان بدو تقرب نمودندی روزی او را دیدم رنجور شده و از همۀ مرتبه‌ها دور شده از حالش پرسیدم گفتند او را باباجراتی عشق پدید آمده است و او با ایشان بزبان ایشان در گفت و شنید آمده است:

Шунидам ки як чанде баромади он соҳиби ҷамол ки дар малоҳат беназир буд ва дар сабоҳат бешабиҳ гуфт донам ки аз роҳ бархезӣ аммо ҳамоно ки аз чоҳи брнхизӣ вай гуфт то бо худ будам дар кори худами роҳи халос май тлбидм ва чун сайд дар дом май тпидм акнӯн дар кори тавъаму муштоқи дидори тавъами он дилрабои ҷони афзой барои таҷрибаи сабуии хамр бар дӯш ӯ ниҳоду чангӣ тараб физой дар гӯшаши ниҳоду бойени аломат ӯро гирди бозор Найшобӯр баровард ва дарин ҳол бо худ мегуфт :

شنیدم که یک چندی برآمد آن صاحب جمال که در ملاحت بی نظیر بود و در صباحت بی شبیه گفت دانم که از راه برخیزی اما همانا که از چاه برنخیزی وی گفت تا با خود بودم در کار خودم راه خلاص می‌طلبیدم و چون صید در دام می‌طپیدم اکنون در کار توأم و مشتاق دیدار توأم آن دلربای جان افزای برای تجربه سبوی خمر بر دوش او نهاد و چنگی طرب فزای در گوشش نهاد و باین علامت او را گرد بازار نیشابور برآورد و درین حال با خود می‌گفت:

Чун рӯзӣ чанд баромади он хуршеди осмони сабоҳат ва он фалаки малоҳат ӯро гуфт эй ошиқи гарм рӯ донам ки аз сари ин ва он бархезӣ аммо ҳамоно ки аз срҷони брнхизии он ошиқи гиронмояи сабк бар болоӣии баромад ва аз шиддати шавқ аз пой даромад чун он соҳиби ҷамоли он ниҳоли нав бар омадаро аз осеби соъиқаи қазо баста дид ҷомаи шкибоӣӣ бар худ бадаред ва дар ҳузури ақрабои худ дар ҳоли дасти бзири сар ӯ овараду кордӣ бахуд баровард ва мегуфт чун чунин буд иҷтимои дард аз сарвари хуштар , аҳли Найшобӯр ҳар дуро дар як лаҳза дар як лаҳад дафн карданд ва аз рафтан эшон басӣ таъассуф хӯрданд :

چون روزی چند برآمد آن خورشید آسمان صباحت و آن فلک ملاحت او را گفت ای عاشق گرم رو دانم که از سر این و آن برخیزی اما همانا که از سرجان برنخیزی آن عاشق گرانمایه سبک بر بالائی برآمد و از شدت شوق از پای درآمد چون آن صاحب جمال آن نهال نو بر آمده را از آسیب صاعقۀ قضا بسته دید جامۀ شکیبائی بر خود بدرید و در حضور اقربای خود در حال دست بزیر سر او آورد و کاردی بخود برآورد و میگفت چون چنین بود اجتماع درد از سرور خوشتر، اهل نیشابور هر دو را در یک لحظه در یک لحد دفن کردند و از رفتن ایشان بسی تأسف خوردند: