Маъшӯқ аз ошиқ бе ниёзаст аз онкӣ подшоҳаст ва дар малик бе анбозаст бози ошиқ бова муҳтоҷаст аммо дарбанд тороҷ аст мехоҳад ки брхзонаҳи васл зафар ёбад зорӣ мекунаду хушўъ май намояд то бўкаҳ гоҳе камӣн бигушоед агар чаҳ донад ки ӯ бе бақои наёбад аммо аз роҳи тҷосру далерӣ ҳар лаҳза зорӣ мекунад ва дар орзӯӣ хоб мемераду дил аз худ бар мегираду маъшӯқ дар маснади кибриёу нози мутамаккини ончӣ дар кутуби ҳаким омадааст лоолтФоти ллъолёти илои алсоФлот дар ин маънӣ бакораст яъне лоолтФоти ллмъшўқи илои алъошқ зеро ки ӯ бар осмон тъззаст ва ин бар замини тзлл . Ошиқӣ дар шаби тор бар дар сарои ёри истода буд ва зорӣ мекард ва тзлл менамӯду маъшӯқ дар ҳиҷоби иззати мҳтҷбу бкршмаҳ дар вай медиду вайро бҳич бар намедошту назари марҳамат бар вай намегумошт амири асаси он шаҳри ҳозир буд ва бтъҷб менагирист чун субҳи сар аз даричаи уфуқ берун кард ошиқи бечора бо камоли таҳайюру тҳсри бозгашт ва аз дарди дил дигарсор гашти амири асас ӯро аз ҳолаш пурсед гуфт ӯ бе ниёзаст ва ман бадви ниёзманди ман дар мақоми зиллатам ва ӯ бахуди арҷманди ҳақи вуҷӯди ман ин буд ки дидӣу ҳақи вуҷӯд ӯ онкӣ мушоҳида кардӣ бъзаҳи аллоҳ ки илм ӯ бҳнёзмндии ошиқи бадв чун баҳои ошиқаст , ошиқ дар алавии ишқ аз дард дил мегуяд :

معشوق از عاشق بی نیازست از آنکه پادشاه است و در ملک بی انبازست باز عاشق باو محتاج است اما دربند تاراج است می‌خواهد که برخزانۀ وصل ظفر یابد زاری می‌کند و خشوع می‌نماید تا بوکه گاهی کمین بگشاید اگر چه داند که او بی بقا نیابد اما از راه تجاسر و دلیری هر لحظه زاری می‌کند و در آرزوی خواب می‌میرد و دل از خود بر می‌گیرد و معشوق در مسند کبریا و ناز متمکن آنچه در کتب حکیم آمده است لااِلْتِفاتَ لِلْعالیاتِ اِلیَ السافِلاتِ در این معنی بکار است یعنی لااِلْتِفاتَ لِلْمَعْشُوقِ اِلَی الْعاشِقِ زیرا که او بر آسمان تعزز است و این بر زمین تذلل.عاشقی در شب تار بر در سرای یار ایستاده بود و زاری می‌کرد و تذلل می‌نمود و معشوق در حجاب عزت محتجب و بکرشمه در وی می‌دید و وی را بهیچ بر نمی‌داشت و نظر مرحمت بر وی نمی‌گماشت امیر عسس آن شهر حاضر بود و بتعجب می‌نگریست چون صبح سر از دریچۀ افق بیرون کرد عاشق بیچاره با کمال تحیر و تحسر بازگشت و از درد دل دگر سار گشت امیر عسس او را از حالش پرسید گفت او بی‌نیازست و من بدو نیازمند من در مقام ذلتم و او بخود ارجمند حق وجود من این بود که دیدی و حق وجود او آنکه مشاهده کردی بِعِزَّةِ اللّهِ که علم او بهنیازمندی عاشق بدو چون بهای عاشق است، عاشق در علوی عشق از درد دل می‌گوید: