Ошиқро ончӣ бибояд дар ишқ биёбад ва ончӣ набояд лозима ӯ буду зиҳии дарди бидрмону зиҳии ранҷ бепоён эй азизи ошиқро растан аз дарди ишқи ҷуз баъдам набӯд ва дар адам бар ӯ бастау ҷон ӯ бзхми вуҷӯди хаста чун вуҷӯди ошиқи гуноҳи кабӣра ӯ буд дар ишқ ӯро тораки он бӯдани беҳтару даст аз он доштани хуштар :
عاشق را آنچه بباید در عشق بیابد و آنچه نباید لازمۀ او بود و زهی درد بیدرمان و زهی رنج بی پایان ای عزیز عاشق را رستن از درد عشق جز بعدم نبود و در عدم بر او بسته و جان او بزخم وجود خسته چون وجود عاشق گناه کبیرۀ او بود در عشق او را تارک آن بودن بهتر و دست از آن داشتن خوشتر:
Азои қиллати мо азнбти қолати мҷибаҳ
اِذا قُلْتُ ما اَذْنَبْتُ قالتْ مُجیبةً
Вҷўдки занби лоиқос ба занб
وُجُودُکَ ذَنْبٌ لایُقاسٌ بِه ذَنْبٌ
Лъмрӣ агар ӯро он гуноҳ набӯдӣ ки аз ҳизи адами қадам дар соҳати вуҷӯд ниҳодааст ин дард бедармонро ва ин меҳнат бепоёнро бо ӯ чаҳ кор будӣ осӯда буд дар қайди ҳоўиаҳи адам чун худро дар оина қадам бидид шӯрида шуд аз ҳоўиаҳи адами қавмиро бадар оварад ва худро бар эшон арза кард то бар уҳам чуов брхўд ошиқ шуданд пас бҳҷоби иззати мҳтҷби гашт ва эшонро дар дарди абадӣу меҳнати сармадии бгзошти аҷаби рамзист то набуданди ин буд иҳбҳм ва нестро ҳаст кардани сабаб ҳаминаст то эшонро дар олам худ меёфт аз ғайрати бўсоитшон берун мекард ва чун ҳусӯлашон дар олам дигар шуд дар либоси қурбати чашму гӯш аз эшон баста то ӯро бахуд набенанд ва аз ӯ чизе бахуд нашунаванд ва ин аз камол ғайратасту меҳри қаҳр бар басару самъ эшон ниҳоданаст ва инро бавоситаи дониш фаҳм натавон кард .
لعمری اگر او را آن گناه نبودی که از حیز عدم قدم در ساحت وجود نهاده است این درد بی درمان را و این محنت بی پایان را با او چه کار بودی آسوده بود در قید هاویۀ عدم چون خود را در آینۀ قدم بدید شوریده شد از هاویۀ عدم قومی را بدر آورد و خود را بر ایشان عرضه کرد تا بر اوهم چواو برخود عاشق شدند پس بحجاب عزت محتجب گشت و ایشان را در درد ابدی و محنت سرمدی بگذاشت عجب رمزیست تا نبودند این بود یُحِبُّهم و نیست را هست کردن سبب همین است تا ایشان را در عالم خود مییافت از غیرت بوسایطشان بیرون میکرد و چون حصولشان در عالم دیگر شد در لباس قربت چشم و گوش از ایشان بسته تا او را بخود نبینند و از او چیزی بخود نشنوند و این از کمال غیرتست و مهر قهر بر بصر و سمع ایشان نهادنست و این را بواسطه دانش فهم نتوان کرد.