Раво буд ки лутфи маъшӯқи парда аз пеши назар ошиқ бардорад то нури чашмашро бқўти нури ҷамоли худ аз ҳадақа ӯ бирабоед ва ин охири захмӣ буд ки бар ҳадафи дида ӯ андозад оҳ ва ҳазор оҳ агар ҷамолаш дар хаёл ояд ва бимонад мондани хаёл бо ошиқи марҳами он захм буд ва ин рамзӣ латифаст :

روا بود که لطف معشوق پرده از پیش نظر عاشق بردارد تا نور چشمش را بقوت نور جمال خود از حدقۀ او برباید و این آخر زخمی بود که بر هدف دیدۀ او اندازد آه و هزار آه اگر جمالش در خیال آید و بماند ماندن خیال با عاشق مرهم آن زخم بود و این رمزی لطیف است: