Агар ишқи сифати лозима ӣ рӯҳаст бе ӯ ноқис бошад ва ӯ худ берӯҳ набошад чун султони ҷамоли маъшӯқ , вилояти ниҳоди ошиқро дар забти ораду дори алмалик худ созад ишқ ки сифати лозима ӣ рӯҳасту рӯҳ ки мавсуф бадваст бо якдигари тадбир мФорқт кунанд агарчӣ мумкин набӯд аммо бемкўн ва зуҳӯрӣ набӯд . Ишқ дар камӣни коммун махфӣ шавад рӯҳи пиндорад ки рафту бад-ӣни пиндори худро видоъ кардан гирад ишқ худ нарафта бошад чун мкўн дар зуҳӯр омад бар рӯҳ ғайрат оварад зеро ки аз маҳбӯб бенишон нишонҳо ёбад пиндорад ки ӯ ӯст рӯҳ гуяд « ман ӯ ним аммо бе ӯ ним » :

اگر عشق صفت لازمه‌ی روح است بی او ناقص باشد و او خود بی روح نباشد چون سلطان جمال معشوق، ولایت نهاد عاشق را در ضبط آرد و دار‌الملک خود سازد عشق که صفت لازمه‌ی روحست و روح که موصوف بدوست با یکدیگر تدبیر مفارقت کنند اگرچه ممکن نبود اما بی مکوّن و ظهوری نبود. عشق در کمین کُمون مخفی شود روح پندارد که رفت و بدین پندار خود را وداع کردن گیرد عشق خود نرفته باشد چون مکوّن در ظهور آمد بر روح غیرت آورد زیرا که از محبوب بی‌نشان نشانها یابد پندارد که او اوست روح گوید «من او نیَم امّا بی او نیَم»: