Маъшӯқи ошиқро барои таҷриба бар маҳак фармон занаду парда аз пеши иродат бар дорад то ӯ ба мо ?ераад ба мкошФ шавад ҳар оинаи тарк фармон бигӯед ва ин бефурмоне бигӯед ва ин бефурмоне аз камол буд на аз нуқсони чунонкӣ агар падари писарро гуяд марои зиёдат сано магӯӣ ки ҳаё бар ман ғолиб мешаваду писар аз роҳи таъзим дар сано маболиғат кунад ва бар он мсоб буд на мъоқб зеро ки агарчӣ мухолифаст аз ваҷҳе аммо мувофиқаст аз рӯй адаб .

معشوق عاشق را برای تجربه بر محک فرمان زند و پرده از پیش ارادت بر دارد تا او به ما اَرادَ بِهِ مکاشف شود هر آینه ترک فرمان بگوید و این بی‌فرمانی بگوید و این بی‌فرمانی از کمال بود نه از نقصان چنانکه اگر پدر پسر را گوید مرا زیادت ثنا مگوی که حیا بر من غالب می‌شود و پسر از راه تعظیم در ثنا مبالغت کند و بر آن مثاب بود نه معاقب زیرا که اگرچه مخالف است از وجهی اما موافق است از روی ادب.