Агар Маҳмӯди Аёзро гуфтӣ бирав ба хизмати дайгарии машғӯли шӯ ва аз мо фориғ бош лъмрӣ агар бирафтӣу фармон биҷой оварадӣ дар рафтани мсиб будӣ ё мхтӣ ? он кас ки дарин мақом фармон бурдорӣ намояд хомаст :
اگر محمود ایاز را گفتی برو به خدمت دیگری مشغول شو و از ما فارغ باش لعمری اگر برفتی و فرمان بجای آوردی در رفتن مصیب بودی یا مخطی؟ آن کس که درین مقام فرمانبرداری نماید خام است:
Гуфтӣ дгарӣ байн кунам эй бенаӣ
گفتی دگری بین کنم ای بینایی
Гар ту дгарӣ чу хештан бинмое
گر تو دگری چو خویشتن بنمایی
Лъмрӣ чун амри всоръўои илои мғФраҳи ман рбкми вҷнаҳи арзҳо алсмўоти волорз . Ба хлоӣқ расед зоҳидӣ дар мсорът омаданду орифони ошиқи сифат бар дар сродқи иззати маъшӯқи пой дар доман ҳасрат овараданду сар дар гиребон ҳайрат кашиданд ва тқоъд намуданд :
لعمری چون امر وَسارعُوا اِلی مَغْفِرَةٍ مِنْ رَبِّکُمْ وَجَنَةٌ عَرَضُها السَّمواتُ وَالْاَرْضُ. به خلائق رسید زاهدان در مسارعت آمدند و عارفان عاشقصفت بر در سرادق عزت معشوق پای در دامن حسرت آوردند و سر در گریبان حیرت کشیدند و تقاعد نمودند:
Гуфтӣ ки бирав ҳадис мо кун кӯтоҳ
گفتی که برو حدیث ما کن کوتاه
эй дӯсти куҷои рӯм куҷо донам роҳ ?
ای دوست کجا روم کجا دانم راه ؟