Илм барои ободонӣ оламаст пас олами соҳиби хашят бояд анмои ихшии аллоҳи ман ибодаи алълмоء то ободонии илмро сабаб шаваду ишқ барои харобӣ оламаст алмҳбаҳи нори волшўқи лҳбаҳи пас ошиқи соҳиби тҷоср бояд то оташ дар ҳар ду кун занад :

علم برای آبادانی عالم است پس عالم صاحب خشیت باید اِنَّما یَخشیَ اللّهَ مِن عِبادِهِ العُلَماء تا آبادانی علم را سبب شود و عشق برای خرابی عالم است اَلْمَحَبَةُ نارٌ وَالشوقُ لَهَبُهُ پس عاشق صاحب تجاسر باید تا آتش در هر دو کون زند: