Ишқи ҳаргизи ҷамол худ бидида илм нанамояд внқд худ бирав арза накунад зеро ки илми мӯҷиб хашятасту ишқи сабаби тҷосри ишқро ҳар ду тараф дар харобӣасту илмро ҳар ду тараф дар иморат ва ин сиррӣ азимаст . Оре чун илм бидида доноӣии дрнгрди он чиз ки бинад хоҳад кҳдри муллои орад ва ӯ аз он чиз боз диҳад ва ин маънӣ дар ишқи мӯҷиби баъд буд зеро ки бғирти ишқ тамом шавад ва дар ғайрат раво набӯд ки сифати ҷамоли маъшӯқи бармало боз диҳад бад-ӣни сабаби илм дар ишқ номаҳрам меояду ишқи ҷамоли худ бадв наме намояд чунонкӣ гуфтаанд :

عشق هرگز جمال خود بدیدۀ علم ننماید ونقد خود برو عرضه نکند زیرا که علم موجب خشیت است و عشق سبب تجاسر عشق را هر دو طرف در خرابی است و علم را هر دو طرف در عمارت و این سرّی عظیم است. آری چون علم بدیدۀ دانائی درنگرد آن چیز که بیند خواهد کهدر ملا آرد و او از آن چیز باز دهد و این معنی در عشق موجب بعد بود زیرا که بغیرت عشق تمام شود و در غیرت روا نبود که صفت جمال معشوق برملا باز دهد بدین سبب علم در عشق نامحرم می‌آید و عشق جمال خود بدو نمی‌نماید چنانکه گفته‌اند: