Айбу ор дар олами ишқи мумтанеъ алўҷўдаст агар подшоҳ бо гулхании ишқи орад айб нест ва агар гдоӣӣ бар подшоҳӣ ишқ бозад айб нест зеро ки умуми хлоӣқ аз онҷо ки зрўаҳи авҷи алавӣ мулкӣаст то ӣнҷо ки ҳазиз суфло шайтонӣаст ҳамаи ошиқ камол худанд барои идроки асрори ғайбу раво буд ки эҷоди ҳамаро сабаб ҳамин бӯда бошад влзлки хлқҳм . То сари канти кнзои мхФёи лами аърФи зоҳршўду ончӣ дар наводир ҳукм навиштаст ки бавоситаи китобати як калимаи ҳаёту қудрату илму самъу бсрўи иродати котиб бе ҳеҷ тааммулӣ дар дили бинандаи ин калимаи мактуба падед ояд бад-ӣн маънӣ қарибаст :

عیب و عار در عالم عشق ممتنع الوجود است اگر پادشاه با گلخنی عشق آرد عیب نیست و اگر گدائی بر پادشاهی عشق بازد عیب نیست زیرا که عموم خلائق از آنجا که ذُروهٔ اوج علوی ملکی است تا اینجا که حضیض سفلی شیطانیست همه عاشق کمال خودند برای ادراک اسرار غیب و روا بود که ایجاد همه را سبب همین بوده باشد وَلِذلِکَ خَلَقُهم. تا سر کُنْتُ کَنزاً مَخْفِیاً لَمْ اُعرَف ظاهرشود و آنچه در نوادر حکم نوشته‌ست که به واسطهٔ کتابت یک کلمهٔ حیات و قدرت و علم و سمع و بصرو ارادت کاتب بی هیچ تاملی در دل بینندهٔ این کلمهٔ مکتوبه پدید آید بدین معنی قریبست: