Ошиқӣ буд аз руфақои ин бечора Кебекӣ ёфт ӯро бкўҳсори барад ва дар марғзори хуррами бгзошт ва мегуфт рафтор ӯ брФтор ёрам монад ҷафо буд бо ӯ ҷафо кардан аммо ин дар бдоити ишқ буду мдхўлу маълул буд зеро ки маҳбӯбро шабиҳӣ талаб мекунад барои селоат ва ин аз нуқсонаст валлоҳ ки агар ошиқро шуъӯр буд бар онкӣ касе бмъшўқ ӯ монад ва ё дар ҳасан бо ӯ мусовот дорад дар ишқи нотамом буд дар талаб сӯхта набӯд хом буд эй дарвеши он шавқӣ ки висоли азуи чизе кам кунад ноқис буд вуҷӯд шавқ набӯд тӯҳмат буду тӯҳматии козиба буду висоли ҳизуми оташ шавқаст ӯ родри шуълаи орад то бидон дамор аз ниҳоди ошиқи برارد ва ин он ҳоласт ки парвона оташ мешавад агарчӣ лмҳаҳ буд аммо борӣ буд ва инро бзбони он қавми бихўд иттиҳод хонанд агар муяссар шавад мақомӣ дар ишқ азўъолитр набӯд :

عاشقی بود از رفقای این بیچاره کبکی یافت او را بکوهسار برد و در مرغزار خرم بگذاشت و می‌گفت رفتار او برفتار یارم ماند جفا بود با او جفا کردن اما این در بدایت عشق بود و مدخول و معلول بود زیرا که محبوب را شبیهی طلب می‌کند برای سلوت و این از نقصان است واللّه که اگر عاشق را شعور بود بر آنکه کسی بمعشوق او ماند و یا در حسن با او مساوات دارد در عشق ناتمام بود در طلب سوخته نبود خام بود ای درویش آن شوقی که وصال ازو چیزی کم کند ناقص بود وجود شوق نبود تهمت بود و تهمتی کاذبه بود و وصال هیزم آتش شوق است او رادر شعله آرد تا بدان دمار از نهاد عاشق برآرد و این آن حال است که پروانه آتش می‌شود اگرچه لمحۀ بود اما باری بود و این را بزبان آن قوم بیخود اتحاد خوانند اگر میسر شود مقامی در عشق ازوعالیتر نبود: