Гиря аз таъассуф буд втأсФ аз фӯти маҳбӯб буд чунонкии пери канъон аз таъассуф чандон бигирист ки мардум ( мардумак ) чашмаш ки Халифаи олами биноӣӣ буд аз кисвати аёнӣ берун омаду ҷлбоби сифеди ҳасрат дрхўд кашид ё асФии алии Юсуфу абизт айнана ман алҳзн аммо рўндгони ин роҳро асФ ва ҳузн набошад зеро ки эшонро хавфи Фқд маҳбӯб набӯд , перии бензад мурӣдӣ омад ӯро ёфт ки дар фӯт маҳбӯбӣ мегирист гуфт эй писари дил бмҳбўбӣ мебоист дод ки фӯт бар ӯ раво набӯдӣ то бқлқу ҳузну зҷрту бко гирифтор нашудӣ :

گریه از تأسف بود وتأسف از فوت محبوب بود چنانکه پیر کنعان از تأسف چندان بگریست که مردم(مردمک)چشمش که خلیفۀ عالم بینائی بود از کسوت عیانی بیرون آمد و جلباب سفید حسرت درخود کشید یا اَسفَی عَلی یوسُفَ و ابْیضّت عَیناهُ مِنَ الحُزْنِ اما روندگان این راه را اسف و حزن نباشد زیرا که ایشان را خوف فقد محبوب نبود، پیری بنزد مریدی آمد او را یافت که در فوت محبوبی میگریست گفت ای پسر دل بمحبوبی می‌بایست داد که فوت بر او روا نبودی تا بقلق و حزن و ضجرت و بکا گرفتار نشدی: