Чу бошам сар ба зонуи мондаи шаб дар фикри ёри худ

چو باشم سر به زانو مانده شب در فکر یار خود

Равад чашмам ба хобу моҳи байнам дар канори худ

رود چشمم به خواب و ماه بینم در کنار خود

Ба базми шамъи худхоҳам ки сӯзами ҳамчуи парвона

به بزم شمع خودخواهم که سوزم همچو پروانه

Ки ғайрат май барам аз соя шахс назор худ

که غیرت می‌برم از سایهٔ شخص نزار خود

Ба роҳи интизораш то ба кӣ аз ашки навмидӣ

به راه انتظارش تا به کی از اشک نومیدی

Ба хӯни ғалтидаи байнами дидаи шаби зиндаи дори худ

به خون غلتیده بینم دیدهٔ شب‌زنده‌دار خود

зи оҳи синаи сӯзам чун чароғи лолаи даргирад

ز آه سینه‌سوزم چون چراغ لاله درگیرد

Хасу хорӣ ки шаб дар дашти ғами созами ҳисори худ

خس و خاری که شب در دشت غم سازم حصار خود

Фиғонӣ чун ба хотир бигузаранд рӯзи васл ӯ

فغانی چون به خاطر بگذراند روز وصل او

Наад сад доғи ҳасрат бар дили умедвори худ

نهد صد داغ حسرت بر دل امیدوار خود