Фроўшм шавад чандон каз ӯ бедод ме ояд

فراوشم شود چندان کز او بیداد می‌آید

Вале фарёд аз он соъат ки як як ёд ме ояд

ولی فریاد از آن ساعت که یک‌یک یاد می‌آید

Маломати байн ки ҳар сангӣ ки ҷуст аз тешаи Фарҳод

ملامت بین که هر سنگی که جست از تیشهٔ فرهاد

Ҳаво мегирад ва ҳам бар сар Фарҳод ме ояд

هوا می‌گیرد و هم بر سر فرهاد می‌آید

На танҳо ошно , бегонаро ҳам май харошади дил

نه تنها آشنا، بیگانه را هم می‌خراشد دل

Сухан каз ҷони пурдарду дил ношод ме ояд

سخن کز جان پردرد و دل ناشاد می‌آید

Ба доми интизор ӯ ман он мурғи гирифторам

به دام انتظار او من آن مرغ گرفتارم

Ки ҷонам меравад то бар серум сайёд ме ояд

که جانم می‌رود تا بر سرم صیاد می‌آید

Ба кӯй дрднўшон мефишонам қатраи ашкӣ

به کوی دُردنوشان می‌فشانم قطرهٔ اشکی

Ки аз ин хоки буии мардум озод ме ояд

که از این خاک بوی مردم آزاد می‌آید

Чаҳ май пурсӣ фиғонии достони дили хароши ман

چه می‌پرسی فغانی داستان دل‌خراش من

Кигар бар кӯҳ мехонанд дар фарёд ме ояд

که گر بر کوه می‌خوانند در فریاد می‌آید