Аҳбоброи адои калом ту ме кашад

احبابرا ادای کلام تو می کشد

Нақли дурусту баҳси тамом ту ме кашад

نقل درست و بحث تمام تو می کشد

Ҳар дами рақиб аз ту паёмии расонадам

هر دم رقیب از تو پیامی رساندم

Бок аз рақиб нест паём ту ме кашад

باک از رقیب نیست پیام تو می کشد

Чун оби зиндагии ҳамаи ҷонӣ вале чаҳ суд

چون آب زندگی همه جانی ولی چه سود

Чун зинда мекунӣу хиром ту ме кашад

چون زنده می کنی و خرام تو می کشد

Бедод кун ки хӯн натавон хост аз фалак

بیداد کن که خون نتوان خواست از فلک

Сайдӣ ки дар шиканҷа ӣ дом ту ме кашад

صیدی که در شکنجه ی دام تو می کشد

Ваа зини ғурури ҳасан ки дар ҳар гули замин

وه زین غرور حسن که در هر گل زمین

Халқӣ дар орзӯии салом ту ме кашад

خلقی در آرزوی سلام تو می کشد

Моро ки оташем тамом аз ҳавои ту

ما را که آتشیم تمام از هوای تو

Дар оби дидаи ваъда ӣ хом ту ме кашад

در آب دیده وعده ی خام تو می کشد

Пайдо буд ки равзаи бчнд одамӣ расад

پیدا بود که روضه بچند آدمی رسد

Моро ҳавои суҳбати ом ту ме кашад

ما را هوای صحبت عام تو می کشد

Дар об ва оташаст фиғонии биёади ту

در آب و آتشست فغانی بیاد تو

Васвоси дил ба гуфтани ном ту ме кашад

وسواس دل به گفتن نام تو می کشد