Навбаҳор омад ки буии гули ҷаҳонро хуш кунад

نوبهار آمد که بوی گل جهان را خوش کند

Ҷуръаи навашонро шақоӣқи наъл дар оташ кунад

جرعه نوشان را شقایق نعل در آتش کند

Хуррами он шоҳид ки нӯшади ҷуръа ӣ биғш биноз

خرم آن شاهد که نوشد جرعه ی بیغش بناز

Ошиқи длхстаҳ аз назора ӣ ӯ ғаш кунад

عاشق دلخسته از نظاره ی او غش کند

Лолаи хӯни резон , гули оташбору сӯсани даҳ забон

لاله خون ریزان، گل آتشبار و سوسن ده زبان

Мурғи саргардони азинҳо бо ки хотир хуш кунад

مرغ سرگردان ازینها با که خاطر خوش کند

Чашм ва дил гардад замину осмон , чун моҳи ман

چشم و دل گردد زمین و آسمان، چون ماه من

Ҷилва бар тахти равону ноз бар абраш кунад

جلوه بر تخت روان و ناز بر ابرش کند

Оҳӯонро чашму мурғонро назари монда ба роҳ

آهوان را چشم و مرغان را نظر مانده به راه

То кӣ ин тарки шикории даст дар таркиш кунад

تا کی این ترک شکاری دست در ترکش کند

Шама ӣӣ тоқат наёрадгар буд субҳу шафақ

شمه یی طاقت نیارد گر بود صبح و شفق

Ончӣ бар дили ҷоми софу соқӣ маҳваш кунад

آنچه بر دل جام صاف و ساقی مهوش کند

Булбули табъи фиғонӣ дар гулистони назар

بلبل طبع فغانی در گلستان نظر

Баҳри тасхири гулии ин нағма дилкаш кунад

بهر تسخیر گلی این نغمهٔ دلکش کند